From the outside looking in…

IMG_5176

Vaak heb ik al geschreven over hoe wij zelf onze “fertiliteits reis” hebben ervaren.
Hoe het voor ons was en waar en hoe wij ergens weer de hoop & het geloof vandaan haalde… Het verhaal vanaf de binnenkant…
Maar hoe is het als je van de “buitenkant” mee kijkt?

Ik vroeg mijn tante een stukje te schrijven over hoe zij onze reis ervaren heeft en hoe het is om van dichtbij een koppel met vruchtbaarheidsproblemen te volgen.

Het is een mooi stuk geworden, heel dankbaar!
Hier volgt het stukje geschreven door Adrienne Mathijssen.
“Toen Maud vroeg om een stukje te schrijven voor haar blog was ik best wel vereerd. Eerst dacht ik waarom zou ik dat doen en wat zal ik schrijven, heb ik wel iets te vertellen?
Natuurlijk heb ik ja gezegd en heb ik mijn laptop gepakt!
Goed, daar gaan we dan, ik ben Adrienne Mathijssen en een tante van Maud en ik woon in Alphen.
Met heel veel belangstelling lees ik wekelijks Maud’s blog ‘’Mrs to Mama’’.
Even tijd nemen en met trots haar blog lezen, soms met een traan, maar vaak met een glimlach. Het is geweldig als je over zo’n onderwerp zo kan schrijven. Luchtig en toch heel serieus en altijd een positieve einde. Je schrijft vanuit je gevoel en dat leest heel makkelijk en je zit dan zo in jouw verhaal, zodat je steeds meer wilt lezen.

Hoe heb ik jullie weg naar jullie kinderwens beleeft en meegemaakt en hoe is het om aan de zijkant te staan?
Vanaf het eerste moment heb ik jullie weg intens meegeleefd. De eerste periode was hoopvol en leuk! We hebben samen vaak gesproken over een gezin, kinderen en moeder zijn. Niet dat ik ervaring, als moeder heb, maar toch ik heb daar wel ideeën over.
Na een jaar werd hoop omgezet in zorgen en werden jullie doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar viel het niet mee en ik kon alleen maar een luisterend oor geven, mijn eigen gevoelens even op zij zetten en er voor jullie zijn. Of gewoon bij jullie komen zitten en er over praten.
 Na de teleurstelling kwamen ook weer de kansen en de hoop. Het is zo knap dat jullie toch steeds weer de moed verzamelden om door te gaan. Soms hadden jullie heel begrijpelijk even tijd nodig om bij te tanken en samen veel te praten.
Ik heb vaak heel veel pijn gezien en gevoeld.
Vaak kwam de vraag na boven, waarvoor is dit nodig en waarom met zoveel verdriet en pijn. Ik voelde de pijn zo goed en stond vaak machteloos. 
Zeker als je aan de zijkant staat, is het soms moeilijk, wat kan je doen. Wat zal ik zeggen en hoe geef ik ze weer moed. En is de moed wel reëel? Alles wat ik wilde zeggen kwam er vaak niet uit!
Er alleen zijn was vaak voldoende. Een luisterend oor en een telefoon kunnen wonderen doen.

d5398bcf93296b8ecbe3e2a7bbb260cf

Ik heb veel bewondering voor jullie en vaak mezelf de vraag gesteld ‘waarom zij’? 
Gelukkig zag ik dat jullie dichter naar elkaar groeiden, dat jullie sterker werden.
Samen hebben jullie veel gepraat en dat is fijn wanneer je dat samen kan. Tijdens de wachtweken hebben wij samen leuke dingen gedaan en telkens weer was het zo spannend. De wachtweken duurden lang en steeds weer de teleurstelling er achteraan en deze werd telkens weer definitief wanneer je bloed ging laten prikken en je belde voor de uitslag.
Wat hebben we vaak gedroomd, hoe zal het zijn, wanneer het wel een keertje lukt, hoe zal het dan gaan etc.
In juli kwamen jullie met het goede nieuws, geweldig, terwijl je dacht dat jullie weer een teleurstelling zouden moeten verwerken. Nee, deze keer had de dobbelsteen zes gegooid en groeide er iets moois en waardevols in je buik.
Wat een twijfel, angst en blijdschap, alles voel je dan door elkaar, je wordt door elkaar geschut en je durft dan maar twijfelachtig blij te zijn. En dat was voor mij zo, hoe zal het dan bij jullie geweest zijn?

Het is best moeilijk om daar als tante goed mee om te gaan, ik heb veel opgezocht op internet, veel gelezen, want de wereld waar jullie in kwamen, was niet helemaal nieuw voor mij! Maar deze keer was het dichtbij en alles wat je zei, voelde heb ik opgezocht en ik merkte dat ik vaak het positieve wilde lezen. Want de gunfactor was heel groot van mij naar jullie toe
Wat ben ik blij dat ik dit allemaal mee heb mogen maken en wat ben ik trots op jullie! 
Ook ben heel nieuwsgierig naar jullie zoon, een mix van jullie. Hoe zal een combinatie van jullie twee er uit zien. Een ding is zeker, het zal een prachtig manneke zijn met hele lieve, zorgzame en trotse ouders.
Maar we moeten nog even wachten………………………”

aea0cebf6c7338f16f1cd1963214ef2a

Wow, wat een mooi stukje en wat zijn wij dankbaar voor onze tante!
Ik kan me heel goed voorstellen dat het lastig is om van de zij lijn mee te kijken, en de teleurstellingen en pijn te voelen, maar zelf zo machteloos te staan.
Maar wat waren wij altijd blij met jouw luisterend oor & wat hebben we veel hoop van je gekregen! Bedankt voor dit mooie stukje… We hebben het zelf natuurlijk eerst even gelezen… en hebben toch echt allebei wel even een traantje weg gepinkt;-)
Het brengt weer zo veel herinneringen naar boven… die allemaal hebben geleid naar een heel mooi en waardevol resultaat!

Bedankt Adrienne!!

Advertenties

Een gedachte over “From the outside looking in…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s