Een broertje of zusje voor Vik? (deel 1)

984db550eed623d31e0a22a84ce80032
Het is begin 2017, onze zoon Vik wordt bijna 1 jaar, jeetje wat is het eerste jaar snel gegaan. Ik herinner me als de dag van gisteren dat hij geboren werd, dat eerste huiltje, de eerste keer dat we je zagen, het is en blijft zo bijzonder. Wat zouden we dat nog graag een keer meemaken.
Mark en ik beginnen langzaam weer te denken en praten over een tweede kindje.
Nooit hadden we gedacht hier over na te kunnen denken, we zijn immers zo gezegend met een gezonde zoon. Dit had ook heel anders kunnen verlopen, daar zijn we ons heel erg van bewust.
Maar hoe mooi en bijzonder zou het zijn om Vik een broertje of zusje te kunnen geven.
Het idee alleen al maakt ons zo trots en blij.

We hebben nog 4 cryo’s die op ons liggen te wachten in het ziekenhuis, uit de vorige ICSI behandeling, dezelfde als waar Vik uit onstaan is. Hoe bijzonder zou dat zijn?
Eerst hebben we een verwijzing van de huisarts nodig, voelt vreemd, maar als de regels zo zijn, dan is het zo. Ik bel de huisarts en vertel dat we voor een tweede kindje willen gaan. Gelijk stuurt hij een verwijsbrief door naar de afdeling fertiliteit. Al snel worden we gebeld en mogen we starten met de eerste cryo poging, zo fijn!

Op naar het ziekenhuis waar het jaren geleden allemaal begon. Het voelt weer zo vertrouwd, spannend maar ook blij dat we nog 4 kansen hebben, zonder dat we het hele traject opnieuw hoeven te doorlopen.
Vik was ook een cryo, dus we weten heel goed dat het kan!
Dan beginnen de echo’s… kijken of het juiste moment voor de terugplaatsing is.
Na een aantal echo’s is het moment weer daar. Tijd voor de Spuit, de Ovitrelle.

Oh ja, dat hoorde er ook weer bij. Ik kan niet zeggen dat ik die gemist heb.
Na even een moeilijk moment (fobie voor spuitjes) lukt het mij zelf om de spuit te zetten…Trots!
Een week later is het de dag, de dag van de terugplaatsing, mits er niet gebeld wordt.
Ons cryo moet natuurlijk nog wel goed ontdooien. (Nu zijn wij wat dat betreft verwend, al onze cryo’s zijn in het verleden goed ontdooid, maar je weet het natuurlijk nooit)
Gelukkig worden we niet gebeld en mogen we naar het ziekenhuis om ons kindje (cryo) op te halen. Wow, wat voelt dit weer bijzonder. Dit zou zo maar het broertje of zusje van Vik kunnen worden. Zo speciaal.
De terugplaatsing loopt helaas niet helemaal lekker soepel, er moeten wat hulp atributen aan te pas komen, niet heel prettig. Maar uiteindelijk zit het embryo warm en veilig in mijn baarmoeder. Yes, ga nu maar fijn groeien, ik zorg goed voor je!
Met een goed & blij gevoel rijden we weer naar huis.

Nu kan het wachten beginnen… pff wat een hel zijn die dagen altijd.
Helaas gaat het na een week al mis, wat een teleurstelling.
We hadden er zo’n goed gevoel over, maar helaas, het mocht nog niet zo zijn.
Meteen komen alle gevoelens van de afgelopen jaren weer terug, zo voelde dit dus ook al weer, de teleurstelling!  Natuurlijk was ik het nooit vergeten, het is en blijft een deel van ons, maar nu we er weer midden in zitten, komt alles weer even extra naar boven.
Zo veel verdriet, teleurstelling, pijn en onmacht. Je hebt het gewoon echt niet zelf in de hand.

We hebben natuurlijk nog 3 cryo’s die op ons liggen te wachten in het lab in het ziekenhuis. We proberen dus om zoveel mogelijk positief te blijven en hoop te blijven houden, meer kunnen we helaas niet doen. Er zijn nog kansen.

1a89da3674781df2b61b8a07f042fca9

Na een tijdje besluiten we om weer verder te gaan, het is inmiddels mei 2017.
Gelukkig ontdooit ook het volgende cryo goed, zo bijzonder. We mogen weer naar het ziekenhuis om ons kindje op te halen. Klinkt misschien vreemd, maar zo voelt het echt voor ons. De terugplaatsing gaat deze keer gelukkig beter. Dit geeft ons toch een beter gevoel dan de vorige keer.
We besluiten om na de terugplaatsing even gezellig na de dierentuin te gaan met Vik en mijn ouders, even afleiding.
En dan is het wachten, wachten en nog eens wachten.
Hopen dat het embryo goed zal  gaan nestelen.
Helaas gaat het na een week al weer mis. Pff wat een pijn en verdriet.
Ik weet even niet meer hoe het allemaal verder moet, zo veel teleurstelling keer op keer.
We hebben echt weer even de tijd nodig om bij te komen en alles weer een plekje te geven. Wat zijn we ontzettend blij en trots dat Vik bij ons is, hij zorgt voor veel afleiding, al blijft de pijn er wel altijd. Maar hij verzacht zeker iets.
Het lukt ons samen om weer de positieve energie te pakken, we hebben immers nog 2 goede kansen.

Begin september 2017 willen we er weer helemaal voor gaan. We mogen weer starten met een nieuwe cryo poging. Vol frisse moed gaan we weer naar het ziekenhuis, we zijn niet gebeld, dus ons embryo is goed door het ontdooi proces gekomen. Wat hebben we daar toch iedere keer geluk mee.
Maar dan gebeurd waar we even niet bij stil hadden gestaan…
We komen in het ziekenhuis voor de terugplaatsing, zo blij dat er weer een kans was om zwanger te worden. Maar deze keer is het toch even anders. De arts verteld ons deze keer dat ze beide cryo’s hebben moeten ontdooien.
Een cryo heeft het ontdooiings proces niet overleefd…………………………………………………

We weten even niet wat we moeten zeggen.
Gelijk breek ik in tranen uit. We zijn ons embryo verloren, zonder dat hij/zij de kans heeft gehad in mijn baarmoeder. Wat hadden we je graag een kans willen geven.
Wat een pijn doet dit, pff ik kan er nog steeds niet aan denken zonder verdrietig te worden. Dit kan natuurlijk gebeuren, maar doordat we dit zelf nooit eerder hebben meegemaakt, komt het even flink hard aan. Na even een momentje voor onszelf te hebben gepakt, (wat ben ik blij met mijn man, zo lief en bezorgd voor mij terwijl hij zelf ook zoveel verdriet heeft) komt de arts weer bij ons. We moeten nu wel positief proberen te blijven. Er is natuurlijk nog een embryo, die een eerlijke en goede kans verdient.
Ik moet positief zijn en hoop hebben voor de terugplaatsing,
om deze een eerlijke, goede kans te geven.
De terugplaatsing verloopt gelukkig goed, het embryo wordt goed teruggeplaatst. Terwijl het embryo in mijn baarmoeder wordt gebracht, klinkt uit de radio het liedje “Miracle” van Ilse de Lange, de arts en wij zelf horen dit, en vinden dit een mooi teken dat ons wonder goed gaat innestelen.

Nu kan het wachten weer beginnen. Op weg naar huis hebben we een dubbel gevoel, blij omdat de terugplaatsing goed is gegaan en er nu weer een mooi embryo in mijn buik zit. We hopen zo dat je bij ons wil blijven, je bent zo ontzettend gewenst.
Maar aan de andere kant hebben we ook pijn en verdriet omdat we een embryo verloren hebben. Het voelt allemaal heel dubbel, maar we willen ons groot en sterk houden omdat we dit cryo een goede kans moeten en willen geven.
We blijven positief en gaan helemaal voor deze laatste poging. Dit moet het zijn!!

0063bed69462485a9a9b94e53714ad31

Dit was deel 1… Binnenkort zal ik deel 2 plaatsen.

Graag willen we ons verhaal verder vertellen, we merken dat er veel mensen onze blog lezen, zo bijzonder. Ik hoop het taboe rondom infertiliteit een beetje te verbreken.

Advertenties

Een gedachte over “Een broertje of zusje voor Vik? (deel 1)

  1. Adrienne Mathijssen zegt:

    Je hebt het weer mooi beschreven Maud. Je voelt de pijn en omdat schrijvend te laten voelen is heel moeilijk. Door jouw verhaal haal je vruchtbaarheidsproblemen uit de taboe, heel goed.
    Het is fijn dat je dit met ons wilt delen! Ik zal er voor jullie zijn , zeker tijdens moeilijke momenten, want die zijn er en zullen nog vaker komen.
    Gelukkig mogen jullie de ouders van Vik zijn en daar genieten jullie elke dag van !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s