Een broertje of zusje voor Vik? (deel 2)

hope

We hebben er de hele week een heel goed gevoel over. Het voelt goed, dit zou zo maar eens waar kunnen zijn, een broertje of zusje voor Vik. Stiekem fantaseren we er al een beetje over. Hoe leuk & bijzonder zou dat zijn? Nog een klein wonder?
Maar aan de andere kant weten we ook dat het ‘te mooi om waar te zijn’ is.
Echt heel veel geluk hebben we in deze niet altijd gehad, maar toch blijven we altijd positief. We weten immers ook dat het wel kan. Dat helpt ons ook wel om de hoop te houden. Ondanks dat het zo goed voelde en we er veel vertrouwen in hadden,
gaat het helaas naar een goede week toch weer mis.

Ik ben op het werk en merk dat het misgaat. Wat een ontlading, zo veel verdriet, leegte, pijn, ik voel alles door elkaar. Ik wil naar huis, bij mijn gezin zijn. Zo fijn dat dit op deze momenten mogelijk is. Die avond zijn we met ons gezinnetje samen, we huilen, praten, gewoon even samen zijn.
Het besef dat dit onze laatste cryo was komt hard aan, dit was het.
Als we nu nog een tweede kindje willen, zullen we weer van voor af aan beginnen.
Een heel nieuw traject vol met spanningen, pijn, spuitjes, hormonen, verdriet, hoop en angst. We hadden zo gehoopt dat ons het hele traject nog een keer bespaart zou blijven.
Verdriet, boosheid, angst, het voelt ook als een soort falen, waarom willen de embryo’s toch steeds niet innestelen?
Wat was het mooi geweest als we zwanger waren geworden via deze cryo’s, de soort tweeling broertjes/zusjes van Vik. Dit was zo bijzonder geweest en fijn natuurlijk.

We hebben zo veel angst om het hele traject weer opnieuw in te gaan. We hadden zo gehoopt dat dit niet nodig zou zijn. Maar helaas is dit zo als we er nu voor staan.
We hebben altijd tegen elkaar gezegd, dat we niet weten of we ooit nog een keer dit traject in zouden gaan. Het heeft zoveel met ons gedaan. Fysiek maar vooral ook mentaal. Het lijkt voor de buitenwereld alsof we het altijd even zo gedaan hebben, dat begrijp ik ook heel goed, altijd zijn we sterk geweest, ons verdriet hebben we weinig naar de buitenwereld getoond, en hebben onze pijn altijd bij onszelf gehouden. We zijn altijd open geweest over ons verhaal, maar de echte pijn, het grote verdriet en de fysieke en mentale pijn hebben we nooit echt laten zien.

i-Believe-in-miracles-1

We besluiten om het even allemaal te laten rusten. Zo veel teleurstellingen achter elkaar, het is weer even veel. We moeten dit alles weer een plek geven en daar is even wat tijd voor nodig.

In deze tijd praten en huilen we samen veel, en wegen alle voor en tegens goed tegen elkaar af. Helemaal loslaten kunnen we het nog niet, de wens is nog te groot.
We willen zo graag een tweede kindje. Een broertje of zusje voor Vik, hij zou zo’n leuke trotse grote broer zijn.

In november 2017 besluiten we dan toch om een gesprek met onze arts te maken.
Kijken wat de mogelijkheden nog zijn voor ons, en even alles weer bespreken.
Dit geeft ons een goed gevoel.
Daar zitten we dan weer in de wachtkamer. Pff, hier hebben we al heel wat tijd doorgebracht. Eenmaal binnen bij de arts zien we op het beeldscherm al onze mislukte pogingen staan. Het zijn er inmiddels al heel wat en dat komt best even binnen om het zo te zien staan. Ook de arts laat ons weten dat we er al veel voor over hebben gehad.

We hebben een fijn gesprek met onze arts. We zouden opnieuw een ICSI traject kunnen opzetten. Uiteraard is deze keuze aan ons, we zullen weer een zwaar, moeilijk, pijnlijk en emotioneel traject in gaan. Willen we dit nog een keer en is alles nog goed met onze gezondheid? Kunnen we het mentaal nog een keertje aan? Allemaal vragen die door ons hoofd spoken.
We besluiten om in ieder geval de onderzoeken gelijk te starten, zodat we weten of een ICSI poging nog mogelijk zou zijn voor ons, of dat er dingen verandert zijn.
We starten met frisse goede moed aan de onderzoeken, Bloed test enz.
Dan weten we in ieder geval hoe we er voor staan.

Een tijdje later hebben we een bel afspraak gepland staan met onze arts om de uitslag van de onderzoeken te bespreken. We verwachten beide niet echt bijzonderheden, de arts ook niet, dus een bel afspraak is prima. Met een positief gevoel antwoord ik het telefoontje van de arts. Ze verteld mij dat de bloeduitslagen goed zijn. Pff een opluchting.
Maar dan volgt er een grote Maar…..
Dit hadden we gewoon echt even niet aan zien komen. Het was voor de arts, net als voor ons, een grote verrassing.

De arts vindt het verschrikkelijk om ons het slechte nieuws telefonisch te vertellen.
Er is op dit moment niks waar we een ICSI poging mee kunnen doen… 0,0.
Wat volgt is een lange stilte……….. De arts en ik zijn er allebei even stil van. Hoe kan dit?
Dit moet een vergissing zijn. Ik probeer mij groot te houden, al is dit erg moeilijk. De arts merkt aan mij dat de tranen hoog zitten. Ik heb zoveel vragen, maar ze komen er niet uit.
Verstijft door ongeloof en verdriet. We besluiten om de onderzoeken nog een keer opnieuw te doen, een second opinion. Hier laten we het nu even bij en na de vervolg onderzoeken hebben we weer contact.
Pff, daar zit ik dan, alleen. Nu moet ik Mark het slechte nieuws nog gaan vertellen. Ik durf hem bijna niet te bellen, zijn wereld gaat zo even helemaal instorten. Maar ik verzamel al mijn moed bij elkaar en bel. Dit was echt geen leuk telefoon gesprek, Vol ongeloof, verdriet, boosheid en teleurstelling. De dagen die volgen zitten we in grote onzekerheid, pff, hoe gaat dit nu verder?

Begin december is het tijd voor het vervolg onderzoek. Vol spanning wachten we het telefoontje weer af. Tijdens het gesprek blijkt al snel dat de uitslag hetzelfde is, er is niks en dat is wel nodig voor een behandeling. Ze kunnen nu niks voor ons betekenen op de fertiliteit afdeling. Onze wereld stort op dat moment even helemaal in, hoe kan dit?
We worden via onze arts doorverwezen naar een uroloog. Hopelijk weten we dan meer.

 

73a417724b8ae61d17c3caca296af7b7.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s