Here we go again.

1a89da3674781df2b61b8a07f042fca9
Het is inmiddels een hele tijd geleden dat ik hier een bericht heb geplaatst.
Simpelweg omdat ik niet wist wat te schrijven.
Maar er is de laatste maanden veel gebeurd….

Na onze afspraak bij de uroloog en weer wat onderzoeken en gesprekken verder bleek onze enigste optie om een Tese behandeling in combinatie met ICSI te doen.
Dit is niet zo maar iets en heeft zoals bijna alle ingrepen risico’s.
We hebben hier even over na moeten denken en veel gesprekken gevoerd met elkaar en de artsen. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om toch voor de ingreep te gaan.
Onze wens is zo groot, we moeten het proberen, ook om rust in onze koppies te krijgen.
Geen wat als….
We besluiten in overleg met de arts dat dit onze enige en laatste poging gaat zijn.
Nog 1 keer… alles of niets!

Eind 2018 is Mark de Tese behandeling ondergaan. Dit was een heftige en spannende dag. Maar ook het begin van hopelijk iets heel moois.
Uit de TESE operatie hebben ze gelukkig nog wat zaadcellen kunnen vinden.
Zo fijn… al weten we nog niet of ze er daadwerkelijk ook echt iets mee kunnen. Maar dit is al een stap in de goede richting. We wisten dat dit risico er bij hoorde.

Begin 2019 mocht ik starten met de pil en daarna met de spuitjes.
Na weer even een opfriscursus te hebben gekregen van de verpleegkundige, (alles was al weer zo lang geleden!) ging ik vol goede moet aan de gang.
Al snel begon ik weer te merken wat het ook al weer was, pff, die hormonen!!!
Het zetten van de spuitjes ging goed, inmiddels best een pro. Maar die hormonen, daar kan ik maar niet aan wennen. Mijn lijf is niet meer mijn lijf en mijn lontje zo kort…
Ik vond vooral het mentale stuk best zwaar, ook met een peuter in huis, is toch ook weer even anders. Maar hup, doorgaan… het is voor een mooi doel!

De echo’s gaan goed en al snel is het moment van de punctie daar…
Jeetje wat zag ik daar tegenop… gelukkig merkt de arts dat ik het lastig vind en ik krijg een slaappil mee naar huis, zodat ik de nacht ervoor goed kan slapen. Zo fijn dat ze meedenken.
De dag van de punctie is spannend, zijn er voldoende goede eicellen en ook heel belangrijk, hoe is de kwaliteit van het zaad. We mogen na de behandeling even bijkomen en wachten op de uitslagen, jeetje zo zenuwslopend!!!

Helaas valt het aantal eicellen flink tegen, balen. Maar er zijn er wel voldoende om de ICSI mee te doen, dus daar houden we maar aan vast.
De kwaliteit van het zaad is helaas ook niet wat we gehoopt hadden, maar ze gaan het proberen. We horen op de dag van de terugplaatsing of het gelukt is om een mooi embryo te maken en hopelijk nog wat meer om in te vriezen.

Het zijn spannende wachtdagen…
Maar we worden gelukkig niet gebeld, dus er ligt een mooi embryo op ons te wachten om teruggeplaatst te worden. wow, het is zover, hier hebben we alles weer voor gedaan.
In het ziekenhuis verteld de arts ons dat ze heel veel moeite hebben gehad om een mooi embryo te maken. De kwaliteit viel behoorlijk tegen. Met pijn en moeite hebben ze het toch voor elkaar gekregen om 2 embryo’s te maken. Een heel stuk minder dan we gewend zijn, maar zo fijn dat dit gelukt is, hebben we alles niet voor niks gedaan.
We gaan er helemaal voor en hopen op het beste!! De terugplaatsing gaat goed, het embryo zit weer veilig in mijn buik, nu maar duimen!
Wat ben je welkom kleintje, blijf maar lekker warm en fijn bij ons!
Dan beginnen weer die ellendige wachtweken…
De eerste week komen we heel goed door, zou het gelukt zijn? De meeste keren ging het binnen een week of net na de eerste week fout, dus elke dag dat het goed gaat is een mooie dag. We komen steeds verder en verder… zou het zo mogen zijn? Is het ons nog een keer gegund?? We durven het bijna niet te geloven.

Maar helaas, het mag deze keer niet zo zijn. Wat een teleurstelling… zo veel verdriet!
Het is zo oneerlijk, waarom moet het zo moeilijk gaan. We snappen het niet.
We weten dat we nog een cryo hebben, in overleg met de verpleegkundige en de arts besluiten we gelijk door te gaan. 1 rust maand en dan door voor de cryo.

We gaan er vol vertrouwen in… dit is het… onze laatste kans. We proberen alles om het zo goed mogelijk de kans te geven.
We beseffen dat het embryo wel eerst nog goed moet ontdooien. De arts wijst ons daar nog even goed op bij de laatste echo. Hopen op het beste maar we moeten realistisch blijven. Het kan ook nu al stoppen.

Gelukkig worden we niet gebeld en is ons embryo goed ontdooid. ZO ontzettend fijn.
We zijn al zo dankbaar voor deze extra kans. Dit moet goedkomen.
Vol vertrouwen gaan we ons embryo ophalen. De terugplaatsing gaat weer goed gelukkig. Het voelt heel apart… dit is het. Gelijk voelt het al heel goed.

Helaas gaat het na een goede week toch fout… eerst verdriet…. boosheid…
Dan het kei harde besef dat dit het was….  Onze laatste kans.
Nee dit kan toch niet waar zijn? Hoezo dan, waarom is het ons niet nog 1 keer gegund.
Zo teleurgesteld, boos, verdrietig!!
86904fe6d97eacfaecd3b1fdd1473874
Het gevecht tussen het verstand en gevoel speelt weer op net als alle andere jaren,
maar nu moeten we het verstand even de voorrang geven.
De kansen zijn veel te klein, de risico’s zijn te groot, we moeten ons daar bij neerleggen, hoe moeilijk ook. 7 jaar hebben we in de “drive” van de behandelingen gezeten, het is zo lastig om de deur dicht te doen. Altijd heeft de deur op een kiertje gestaan, maar we moeten de deur dichtdoen, dit is gevoelsmatig zo moeilijk en verdrietig.
Onze droom voor een tweede kindje, een broertje of zusje voor Vik is er, maar zal deze ooit werkelijkheid worden? Waarschijnlijk niet.

Ik ben inmiddels begonnen met therapie om alles te kunnen verwerken en alles een plekje te kunnen gaan geven.
ZO lang ga je maar door… je dagelijkse bezigheden, het traject in mijn hoofd. Alles gaat op de automatische piloot maar verder. Dit gaat al best lang goed…

Maar dan komt de man met de hamer…
BAM… dan stort ik als een kaartenhuis in elkaar.
Zo lang heb ik alles maar gewoon gedaan. Doorleven, dag in dag uit. Niemand zou aan mij zien dat het niet goed met me gaat.
In die 7 jaar heb ik zo’n hoge muur opgebouwd. Ook de therapeut heeft moeite om deze door te breken. Ik praat over alles zo makkelijk, alsof het niets voorstelt.
Maar het stelt wel wat voor, heel veel zelfs!!! Mijn hoofd schreeuwt, STOP!!

Alles van de afgelopen jaren spookt weer door mijn hoofd, alles is te veel.
Zo veel stress van kleine dingen en grote dingen… Ik kan het niet meer.
Er is te veel gebeurd… te lang heb ik te makkelijk over alles gepraat.
Schuldgevoel…. Zo lang gehoopt op een kindje, alles voor gedaan… Vik is er, we hebben een prachtige zoon!! Maar genieten? Het lukt me niet… natuurlijk geniet ik van Vik, maar niet zoals ik zou willen. Er zit te veel gedoe in mijn hoofd! Mijn lontje is te kort en ik kan me er niet toe zetten om er ECHT voor Vik te zijn. Niet makkelijk om te zeggen, zo veel verdriet! Dit MOET anders… Therapie, rust, tijd voor mezelf en werken aan ons gezin.
Want wat hebben we een mooi gezin!

73d95caa9f63c1123737c6b1468a683f

 

Een gedachte over “Here we go again.

  1. Adrienne Mathijssen zegt:

    Maud, wat heb je het weer mooi beschreven. Echt een weg met hobbels en diepe dalen. Dat kan je alleen maar nemen wanneer je sterk bent. En dat zijn jullie.
    Maud en Mark
    Hoop : is een lichtje in je hart dat vandaag moed geeft en morgen kracht.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s