What if…..

e6c9d4372a250873500ee52e6c84ba11
Inmiddels heb ik al veel gesprekken gehad met de therapeut, Mark, familie en vrienden.
Ik wil zo graag de rust krijgen, alles los kunnen laten en echt gaan leven, genieten.
Maar het lukt me niet… ik kan tegenover iedereen doen alsof het goed met me gaat, toneelspelen heb ik de afgelopen jaren goed geleerd. Niemand hoeft te merken dat het niet goed gaat, dus doen we maar door, leuk, gezellig, niks aan de hand.
(Mijn muur is dus nog echt niet afgebroken, en staat nog huizenhoog en sterk.)

Met mijn verstand ga ik bedenken dat ik alle babyspullen moet gaan verkopen, hup alles het huis uit. Het levert zo veel verdriet op, misschien helpt dit om alles los te laten.
Het gaat niet meer, we kunnen niet nog een keer het traject in.
Onze relatie heeft er helaas ook al zo veel mee geleden, dit is niet goed. het voelt niet goed.
Maar hoe kom ik hier ooit goed uit?

In augustus gaan we samen op vakantie naar Ameland, even opladen en uitwaaien.
Tijdens deze vakantie praten we veel. We zijn zo ontzettend dankbaar voor onze Vik.
En genieten daar zo samen…. Ik kan me er in vinden dat we altijd met z’n 3tjes blijven.
Het voelt goed, we zijn compleet. We hebben het gezin waar we zolang alleen maar van konden dromen, het is goed. Deze vakantie doet ons goed.
Nu werken aan onze relatie, die willen we zo graag goed houden, voor ons, voor Vik !!
Het gaat met flinke ups en downs, maar we komen er wel.

Dan wordt het september, ik heb al weer een aantal gesprekken met de therapeut gehad.
Maar er komt ineens een kronkel in mijn hoofd…. een ingeving… een onderbuik gevoel.
“Ik moet nog een keer het traject in, het moet en zal lukken” ik weet het zeker.
Deze komt echt als donderslag bij een heldere hemel…..
Ik dacht dat ik het afgesloten had, of daar toch in ieder geval goed naar op weg was, maar blijkbaar dus toch niet…. maar er is geen mogelijkheid meer toch? Ik besef me ineens dat daar veel onduidelijkheid over bestaat. We zijn zo in ons verdriet opgegaan, we waren leeg, op, klaar met strijden. Maar er zit nu een stemmetje in mijn hoofd, daar moet ik naar luisteren.

Met lood in mijn schoenen ga ik naar Mark….
“Schat, wat zou je ervan vinden als ik toch nog eens naar het ziekenhuis bel, kijken wat er nog mogelijk is voor ons? Ik denk dat we het toch nog een keer moeten proberen, dit gaat hem worden, ik voel het!Mark is er stil van…. hij had veel verwacht maar niet dit.
Hij verklaart me bijna voor gek, hoe kom je hier nu weer ineens bij.
Nee, deze weg gaan we niet meer in, kijk waar we vandaan komen, hoe we er samen voor hebben gestaan, zoveel teleurstellingen en verdriet, onze relatie…. nu gaat het eindelijk weer een beetje beter en wil je deze weg weer in? No Way!!

Ik blijf toch maar doordrammen….(sorry) ik wil het zo graag, ik kan me er niet bij neerleggen dat onze wens voor een 2e kindje niet uit zou komen. Ik geloof het niet, het klopt niet.
Na een hoop gedram en gesprekken samen, besluiten we toch de arts te bellen.
Deze schrikt ook en heeft dezelfde reactie als Mark. Maar ze zegt dat we beter even nog een keer op gesprek kunnen komen, om alles te bespreken.

LFL-006-BLIJF-NAAR-JE-HART
De arts denkt (denk ik) net als mark dat ik gek ben geworden, en vraagt of ik al wel bij een therapeut ben geweest? Jazeker, maar dit zit nu in mijn hoofd en in mijn onderbuik dus ik moet iets doen. Ik wil het nog niet opgeven. Ze probeert me met veel vragen onderuit te halen, een reactie van zwakte te laten zien, maar ik moet nu sterk zijn. Dit is mijn wens, mijn leven. Ik blijf vol houden… Maar wat als dit het word? Wat als het me nu wel lukt?
De arts vind het een lastige situatie. (Tijdens ons vorige gesprek was het zo duidelijk als wat, we gaan niks meer doen, het is klaar. Naar de therapeut en alles verwerken.)
Ze besluit in ons dossier te kijken en er blijken nog rietjes aanwezig te zijn met zaad.
Oké, dat is al goed, de eerste stap.
Maar ze maakt zich toch grote zorgen over het mentale plaatje….
ze heeft er weinig vertrouwen in. De vorige poging ging niet heel super en de kwaliteit was zeer matig. Kan je het aan als het niet gaan lukken, wat gebeurt er met jou, met jullie gezin als alles weer op een grote teleurstelling uitloopt?

Ze besluit dat ze het in het team wil overleggen, en dat ik het nogmaals met mijn therapeut moet bespreken. We bellen elkaar dan over een week en kijken dan hoe of wat.

Na een week vol spanning, belt de arts. Ze heeft het in het team besproken.
Ze willen nog een poging met ons ingaan, maar ik moet dan tijdens het traject wel mentale begeleiding krijgen.
“JA, geen probleem”, alles om nog een poging te mogen doen!

Een goede week later mag ik al starten met de pil….
dit gaat helaas niet zo goed. Ik word zo ontzettend misselijk, tot overgeven toe, dit is niet best. Ik bel met de arts en ze besluit dat ik de pil over ga slaan. We hebben er niks aan als je lijf al zo afgezwakt is van de pil, dus beter daar per direct mee stoppen en start maar met de spuitjes, decapeptyl is de eerste. Uh oké, gaan we doen. het voelt heel raar, en heel chaotisch om zo te starten. Maar we doen wat er gevraagd wordt, de arts zal het wel weten. We gaan samen even op vakantie… tijdens de vakantie mag ik elke avond spuiten.
Inmiddels ook de gonal-F. Deze zorgt dat de eiblaasjes gaan groeien.
Na de vakantie is de eerste echo, helaas is er nog niet veel gebeurt. Dit kan gebeuren.
De dosering iets omhoog en over 2 dagen weer terug.

Maar na de 2 dagen is er nog niet veel gebeurd, de arts heeft er even geen goed gevoel over…. wat nu? Nog maar even door met spuiten en over 2 dagen weer een echo en ook maar even bloedprikken. Helaas is er dan nog niet veel gebeurt, misschien moeten we de poging afblazen… Ik ben de hele tijd super sterk en positief gebleven, maar nu breek ik. De spanning wordt even te veel. De arts weet me goed te kalmeren, en gaat goed het gesprek met ons aan. We kunnen wel doorgaan, maar we hebben wel voldoende eiblaasjes en dus eicellen nodig. Het is twijfelachtig of we die gaan krijgen.
Ik wil niet opgeven, en wil zo graag door. Ik mag toch nog 2 dagen spuiten.
Als een wonder is er gelukkig dan wel wat gebeurd en wat ook… het is klaar, het is niet veel maar voldoende voor de punctie. Yes!

Op zondag 13 oktober is de dag van de punctie, heel gespannen gaan we naar het ziekenhuis. Zo spannend hoeveel eicellen er gevonden gaan worden, en hoe is het zaad?
Zo veel risico’s, alles moet goed gaan.
De punctie zelf is behoorlijk pijnlijk… de pijnlijkste tot nu toe denk ik, jeetje, ik heb het niet meer. Als het klaar is, mag ik weer even bijkomen en wachten we op de uitslag van de eicellen. Ze hebben er 4 gevonden… pff, weinig, maar beter dan niks, ik heb goede hoop. S’middags worden we gebeld door het lab, het “verse” zaad was heel slecht, geen enkele zaadcel gevonden… maar we hebben een rietje ontdooid, en daar zaten gelukkig wel wat bruikbare zaadcellen bij. Pff, wat een opluchting… We zijn weer een stap dichterbij.

86203061f8a83556a7d21795fd3470fd
Dan is het wachten op de terugplaatsing…. als we niet gebeld worden is er op woensdag 16 oktober een mooi embryo voor ons.
We worden gelukkig niet gebeld… Yes, weer een stap dichterbij.
Vol goede moed gaan we weer op pad, ons embryo, ons kindje ophalen.
Eenmaal in het ziekenhuis verteld de arts ons dat ze 1 embryo hebben kunnen maken, het was weer een zware “afvalrace”. Maar gelukkig is er een mooi embryo.
we hebben er ook maar eentje nodig toch….
De terugplaatsing gaat goed, en ik heb er gelijk een goed gevoel over.
Ik doe alles helemaal op mijn manier…. heb de afgelopen jaren veel geleerd.
Dan zijn daar weer de ellendige wachtweken…..

De eerste week vliegt voorbij… het gaat allemaal nog goed. Oke, dit is een goed teken.
Maar na de eerste week komen de spannende dagen…. komt mijn menstruatie door of blijft hij weg…. de dagen gaan langzaam voorbij en er gebeurt helemaal niks.
Oh jeetje, zou het dan toch? Nee dat kan niet, we durven niet te hopen, al te vaak dit meegemaakt. Er zijn inmiddels 10 dagen voorbij…. nog geen menstruatie.
Ik krijg enorme keelpijn, zo veel spanning. dit kan toch niet waar zijn?
Op dag 11 besluit ik een vroege test te doen, het zegt nog helemaal niks, maar ik moet iets zien, een streep, geen streep, alles beter dan de onzekerheid.
Dus op naar de kruidvat, testen halen….

Ik doe de test, en dan wachten maar…..
Huh, wat zien we daar? “Mark, dit is een streep toch? Nee, dit kan niet, is dit nou een streep? Mark, ben ik zwanger??” Ik kijk mark aan, en zie hem al helemaal in tranen.
(hij is er bij deze keer, yes!) OMG, het is ons gelukt, ik ben zwanger…..

Dan slaat de onzekerheid weer toe….. het is te vroeg, zijn het de hormonen??
Ik doe elke dag een test, ze blijven positief, maar ik kan het niet geloven, ik durf niet.
Donderdag 31 oktober mag ik bloed laten prikken, dan de echte uitslag.

Met zo veel spanning en een brok in onze keel bellen we het ziekenhuis voor de uitslag…
Het blijft even stil, maar dan het verlossende woord:

Ik heb een mooie uitslag voor jullie, de waardes zijn goed, jullie zijn zwanger!!!!

20191106_082459
We kunnen het niet geloven, maar het is echt zo!
Mijn onderbuik gevoel was goed… Wat zijn we dankbaar dat we weer zover gekomen zijn. Dat we toch nog een keer het traject in zijn gegaan, wie had dit kunnen bedenken?? Het is zo onwerkelijk….
Vik wordt grote broer!!! Oh wat zijn we nu al zo gelukkig en blij, hier hebben we weer bijna 3 jaar op gewacht.
Ik kan nog steeds niet geloven dat ik dit echt kan schrijven….

Volgende week hebben we de eerste echo, zo spannend.
We hopen en hebben vertrouwen dat het allemaal goed gaat, we blijven positief.
Het is zo spannend maar voor nu, ook proberen om te genieten, want dit hadden we nooit durven dromen…

We zijn zwanger!!

 

2 gedachtes over “What if…..

  1. Adrienne Mathijssen zegt:

    Weer een geweldig verhaal. Het leest zo goed weg en het resultaat is geweldig!
    Je schrijft zo mooi vanuit je gevoel Maud!
    En dan……
    Een mirakel is geschied
    ook al zie je het misschien nu nog niet
    Langzaam zal het gaan groeien
    en zich met jullie gezin gaan bemoeien
    Jullie eigen kindje en een broertje of zusje voor Vik, schattig en klein
    dat kan niet anders dan een groot wonder zijn!
    Geniet van dit geweldig nieuws!
    Proficiat Maud Mark en Vik!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s