Hope…

07fbac8bc155637134bdc99e524184b2

Het is inmiddels een week geleden dat wij onze eerste echo hadden.
Donderdag 21 november…
Vol spanning maar met goede hoop rijden we vroeg richting het ziekenhuis, eindelijk is het zover. We moeten even wachten in de wachtkamer…
de spanning neemt steeds meer toe.
Zo spannend om ons tweede wondertje voor het eerst te mogen gaan zien.
Dan worden we geroepen… eindelijk.

“Zullen we eerst maar even gaan kijken, zo spannend na dit traject.” Ja graag….
We kijken naar het scherm, maar zien nog niet veel… even zoeken.
 Dan de woorden die je nooit hoopt te horen van de arts…
“ik maak me een beetje zorgen…”
Nee, nee, nee….  nog even goed verder kijken.
Maar dan de harde waarheid: “het ziet er niet goed uit” er is wel een vruchtje, maar geen hartslag, het is niet goed door gegroeid.

De grond zakt onder ons weg….
We kijken elkaar aan, Tranen, tranen en tranen, zoveel verdriet.
Zo onwerkelijk.

De arts neemt goed de tijd voor ons, we kunnen het niet bevatten…
van zo veel hoop, een positief gevoel en blijheid, nu zo teleurgesteld en verdrietig.
De arts praat met ons en steunt ons. Ze vraagt ons of we een echo foto willen, dit kan ook goed zijn bij het verwerkings proces straks. We willen graag een foto, hoe klein je dan ook bent, voor ons was je alles. zo waardevol om toch de echo foto te hebben.
Daarna verteld ze hoe het nu verder zal gaan.

Mijn lichaam is er nog van overtuigd dat ik goed zwanger ben, vandaar dat ik ook gewoon symptomen heb. “Hopelijk” grijpt de natuur nu zelf in en stoot de baarmoeder het vruchtje zelf af… een miskraam. Mocht dit de komende 2 weken niet gebeuren gaan we de natuur een handje helpen door de miskraam op gang te brengen.
Nu de rust en de tijd nemen, wachten op de miskraam, bereid je daar op voor, dit gaat heftig en heel moeilijk worden. Wanneer dit gaat gebeuren weten we niet…

Wat een informatie, zo niet wat we verwacht hadden, zeker niet wat we gehoopt hadden. De tranen blijven maar komen. We hadden ons deze ochtend zo anders voorgesteld… onze bubbel is in één klap kapot geprikt.

a0c6c42c9841fe774e96dc242477d06d

We moeten nu goed de tijd nemen om dit proces door te gaan… We weten wat moet komen maar ik wil het niet. Het liefste wil ik dat de arts het fout heeft… dat dit een grote vergissing is. Ik weet dat dit niet reëel is, maar ik wil het niet geloven.

Het wordt een moeilijke tijd… en we weten niet goed wat te verwachten.
We hebben de spulletjes die we in huis moeten halen gehaald, en dan nu maar wachten… wachten tot ons tweede wondertje er uit komt. En dat is het dan…

We hebben nog altijd niet het besef, het voelt als een hele nare droom, een nachtmerrie. We hebben nu de tijd nodig om dit door te laten dringen, en de miskraam door te maken, zo’n grote teleurstelling. We zijn inmiddels een week verder en nog geen enkele tekenen dat er iets “mis” is, dit maakt het zo onzeker en onwerkelijk…

Wat als…. Geen dromen meer, niet meer fantaseren over vik als grote broer, over of ons tweede kindje op zijn broer zou lijken. Je naam, je kamertje, zoveel fantasieën…
maar het mag niet zo zijn….

Voor nu veel emoties, verdriet, boos, oneerlijk, schuld… alles door elkaar.
Dit wachten op iets wat je zo niet wil is verschrikkelijk…
we laten alle tranen maar komen en doen ons best, maar het is moeilijk.
Gelukkig hebben we onze lieve Vik, hij geeft ons de afleiding die we nu zo nodig hebben.

Wat zijn we toch weer zo ontzettend dankbaar voor ons geweldige mannetje…
onze gouden medaille !!!

 

86203061f8a83556a7d21795fd3470fd

3 gedachtes over “Hope…

  1. Nellie zegt:

    Wat ontzettend verdrietig!! Het was jullie zó gegund!! Héél véél sterkte! Wees lief voor jezelf, neem alle tijd die je nodig hebt! Er komt een dag dat je het zonnetje weer ziet schijnen! Dikke knuffel!!!

    Like

  2. Jack zegt:

    Pfieuw. Heftig Maud. Geen woorden van mij kunnen dit verzachten of troost bieden. Zoals he al zegt jullie moeten er doorheen, een pittig proces waarbij het simpele feit dat je het in je blog zo goed kunt verwoorden al aangeeft dat jullie hier doorheen komen.

    Like

  3. Adrienne zegt:

    Wat heftig allemaal, Maud, Mark en Vik!

    Het was zo mooi,
    Het was zo gegund,
    Het is nu zo verdrietig,
    Het is zo onwerkelijk.

    Er valt eigenlijk niets te zeggen of te schrijven. Het leven is niet altijd eerlijk en soms wel eens keihard. Je gevoelens worden enorm door elkaar geschut. Neem de tijd om dit samen te verwerken ! Je gelooft het nu misschien niet, maar er komen weer betere tijden!

    Wat heb je het toch mooi beschreven,het komt uit je hart! Jullie verdriet en pijn is meteen voelbaar! Zo pakkend!

    Maud, Mark en Vik:
    Het wondertje zit nu in jullie hart voor altijd!

    Liefs Adrienne

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s