Rollercoaster

080391534a2f3dce4610fa7ffcb53fd9
Twee maanden geleden hadden we onze echo, onze verschrikkelijke echo, geen droom maar een nachtmerrie werd het. Nooit hadden we toen kunnen bedenken hoe we er nu voor zouden staan. Een hoopje ellende…

na 21 november hebben we 2 weken gewacht op de miskraam, maar deze kwam maar niet door. We wisten dat het niet goed was, maar stiekem kregen we toch weer hoop dat ze het misschien verkeerd gezien hadden. Na de 2 weken hadden we op 5 december weer een echo, om te kijken hoe we er voor stonden. Helaas werd ons klein sprankeltje hoop gelijk weer weggenomen, er was geen verandering. Ik kreeg tabletten mee om de miskraam op gang te brengen. 9 tabletjes, 1 om mijn lichaam voor te bereiden op wat komen zou en 4 om de miskraam op gang te brengen, mocht dit niet gebeuren dan nog een keer 4 tabletten inbrengen.
Daar gingen we dan naar huis met weer een doosje medicatie, maar nu niet met goede hoop, maar met veel verdriet, dit was het dan.
We hielden het weekend vrij, zodat we alle rust en tijd hadden om de miskraam door te maken. Na de eerste tabletten gebeurde er vrij weinig… beetje krampen en wat bloedverlies, maar echt niet veel. had ik het toch wel goed gedaan? Gelijk weer die twijfel. Toch maar even bellen. Ik mocht die avond dan nog de andere 4 tabletten inbrengen. Maar weer gebeurde er vrij weinig. We vierden dat weekend nog sinterklaas, en terwijl heb ik de tabletten ingebracht en gewacht op wat komen zou, ik was zo emotioneel, maar weer gebeurde er vrij weinig, alleen wat buikkrampen.
Ik snapte er niks van.

Dinsdag 10 December weer op controle in het ziekenhuis. Op de echo was inderdaad te zien dat er niet veel gebeurd was, balen. Ik kreeg opnieuw 8 tabletten mee, en mocht dat weekend weer opnieuw 2 avonden achter elkaar 4 tabletten inbrengen. Ik vond het iedere keer zo moeilijk om ze in te brengen, zo emotioneel, het voelde zo fout. Ik wil dit helemaal niet, maar het moet, het is zo tegenstrijdig.
Na deze tabletten hadden we wel het idee dat er meer gebeurde, de krampen waren iets heftiger en we dachten het vruchtje gezien te hebben, daar lag “het” dan in de wc…
ons kindje, onze droom… zou dit het dan zijn?

Die dinsdag 17 december weer op controle. Ze zagen op de echo dat het vruchtje grotendeels eruit was, maar er was wel wat achtergebleven, maar wat precies?
Het was een rommeltje in mijn baarmoeder volgens de arts. Daar zit je dan…
Het ziet er niet goed uit, je bent er nog niet. De baarmoeder moet goed schoon zijn, en dat is het echt nog niet. Ik moest die week bloed laten prikken en vrijdag 20 december terug komen voor controle, dan kijken we weer verder.
Daar gingen we dan weer naar huis… dit hadden we ook weer niet verwacht, het is een emotionele rollercoaster waar maar geen eind aan lijkt te komen.

Die vrijdag weer terug, eerst bloedprikken, dan een uur wachten en dan weer naar de arts voor een echo. Aan het bloed was te zien dat de HCG waarden dalen, dat is positief. Alleen in de baarmoeder was niks veranderd, nog steeds een “rommeltje”.
Er moet echt nog best veel uit komen, “hopelijk” gebeurd dit vanzelf.
Een curettage willen ze liever niet doen, omdat er een kans is dat de baarmoeder beschadigd raakt, en dat willen ze echt voorkomen. Dus gaan we het zo verder afwachten. Alles wat we kunnen zeggen is: Oké, en tranen.

Maandag 23 December weer terug naar het ziekenhuis, bloedprikken, om te kijken wat de HCG waarden doen. eind van de ochtend belt de arts mij met de uitslag… “De waarden zijn weer gedaald, maar het gaat echt niet zoals het eigenlijk normaal zou moeten gaan.”
Ze vind het te lang duren en wil toch graag dat ik die vrijdag weer bloed laat prikken en terug kom voor een echo. Dus gaan we de kerstdagen “wachtend” in. Het voelt niet goed.

We kunnen gelukkig wel een beetje genieten van de kerstdagen met lieve vrienden & onze familie. Alleen is op 1e kerstdag Vik helemaal uit zijn doen, Hij was al ziek geweest, maar we merken dat onze situatie ook veel doet met ons mannetje. Dus besluit ik naar huis te gaan met hem, huilend in de auto… hoe zijn we hier beland??
Het begint inmiddels wel een beetje z’n tol te eisen bij iedereen.

86904fe6d97eacfaecd3b1fdd1473874

Die vrijdag 27 december weer naar het ziekenhuis, eerst bloedprikken, dan weer wachten en dan naar de arts voor de echo. Het HCG is weer gedaald, maar de baarmoeder nog niet schoon. Het blijft iedere keer hetzelfde. Toch maar weer wachten. We laten er nu even een week overheen gaan, kijken wat er in een week gebeurd, of de waarden goed blijven dalen en of ik misschien toch alles nog ga “verliezen” op de natuurlijke manier. Weer worden we naar huis gestuurd, het voelt niet goed, maar ik kan het niet opbrengen om iets te zeggen.

Met oudjaar is het even lastig, 2019 was een lastig jaar, maar gelukkig hadden we ook veel geniet momenten met onze Vik en onze lieve vrienden en familie. We gaan zien wat 2020 ons gaat brengen. Het blijft even allemaal nog zo onzeker en onduidelijk.

Donderdag 2 januari mogen we weer naar het ziekenhuis, eerst bloedprikken, wachten en weer naar de arts voor een echo. Deze keer had ik de mannelijke arts.
Ik kwam binnen en het eerste wat hij zei was: “ik vind u er niet zo goed uitzien, heel bleek, volgens mij begint het z’n tol te eisen, of niet?”
Uh, ja behoorlijk. Voor het eerst word ik gezien… echt gezien. Ik voel me niet goed, mijn energie is tot een 0 punt gegaan, ik ben op, moe, prikkelbaar, verdrietig, intens verdrietig. Mijn lichaam is enorm op de proef gesteld, het is op, en mentaal ook, ik ben gesloopt. Hij besluit dat ik dinsdag 7 januari weer terug kom, weer even bloedprikken, ook mijn bloedgehalte even checken, en dat we dan een beslissing nemen, of wel heeft mijn lichaam zelf alles afgestoten en is mijn HCG goed gedaald of wel plannen we toch nog de curettage. Eindelijk lijkt er een eind te komen aan deze helse rollercoaster.

We rijden naar huis…. Ik breek, het is helemaal klaar, mijn lichaam is moe, op, ( volgens de arts een bleke dweil) mentaal gebroken. Alles is te veel, te veel prikkels, angstig, ik wil alleen maar rust, slapen, van mijn hoofdpijn af en ik kan alleen maar huilen, om alles en om niks.  Ik heb mezelf redelijk sterk gehouden, maar het lukt even niet meer. Alles van de afgelopen tijd komt naar boven, de afgelopen jaren komen weer naar boven.
Het gaat even niet zo goed… Ons gezin, ons huwelijk, wij zelf, we zijn op.
Inmiddels heeft de huisarts ook contact met ons gezocht en wil ons traject graag weer even mee in de gaten houden, samen met de praktijk ondersteuner. Ze willen even op de hoogte blijven van onze situatie en ons bijstaan waar mogelijk.
Vrijdag 3 januari heb ik telefonisch contact met de huisarts, ik vertel mijn verhaal en de gang van zaken nu. De huisarts besluit mij wat kalmerings tabletjes te geven, zodat ik wat rust in mijn hoofd en lijf krijg. Ze merkt dat het allemaal te veel is, en dat ik niet meer kan.

Dinsdag 7 januari gaan we weer naar het ziekenhuis, eerst weer bloedprikken en dan weer naar de arts voor de echo. Gelukkig heb ik weer dezelfde arts als laatst.
De echo laat nog steeds hetzelfde zien, dit gaat zo nog heel lang duren.
“Dat gaan we je niet aandoen, het kan niet meer.
Het eindpunt is bereikt, we gaan nu de curettage plannen.”

faeb6c35544de20c88178ba4fd69f085

Een gedachte over “Rollercoaster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s