take time

maybe
Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik de curettage ondergaan heb.
Geen kindje meer in mijn buik, leeg, onze droom weg.
Sindsdien is het lastig om het “gewone” leven weer op te pakken.

Het is de afgelopen jaren veel geweest, onze wens, de onderzoeken, het ziekenhuis, het icsi traject, we leefde van afspraak, naar afspraak en van poging tot poging.
Ik spoot de grootste troep in mijn lijf, ontelbaar veel ritjes naar het ziekenhuis voor echo’s, gesprekken, bloedprikken, medicatie enz. We gingen maar door, want het is onze grootste wens. Het is een traject van veel vallen en weer opstaan. Vanaf 2012 zijn we bezig om onze kinderwens uit te laten komen. Iedere maand weer de teleurstelling.

Gelukkig mochten wij in 2016 de trotse ouders worden van onze lieve Vik, ons grote wonder. Het vervelende traject meer dan waard, want wat is dit geweldig,
dit is wat we altijd zo graag wilde en veel meer.
Nu we inmiddels al weer meer dan 3 jaar bezig zijn voor onze tweede kinderwens, begint het “gewoon” doorgaan steeds moeilijker te worden. Iedere keer weer zoveel hoop en daarna de teleurstelling, het verdriet, het is lastig.
Als ik dan in Oktober 2019 zwanger blijk te zijn na de zoveelste terugplaatsing kunnen we het dan ook niet geloven, zo dankbaar, zo blij, onze lange pijnlijke weg weer meer dan waard geweest. Helaas mocht het niet zo zijn, bij de echo werd duidelijk dat het een miskraam ging worden en na een lange emotionele periode heb ik in januari een curettage ondergaan.

cb3384416156ec3e9ff9c62811c4c8d1
Wat is het moeilijk geweest de afgelopen maanden, en nog steeds.
Lichamelijk, maar vooral mentaal helemaal op, gebroken, emotioneel, alles is te veel.
Verdriet, depressief, boos, onverschillig, schuldgevoel… ik voel het allemaal en soms ook niets. Na veel gesprekken met de huisarts en onze arts ben ik begonnen met een traject bij de psycholoog en met medicatie. dat laatste is niet zozeer iets waar ik trots op ben, maar ik merk dat het me helpt, het haalt de scherpe randjes er van af, wat voor nu zo fijn is.

Bij de psycholoog wordt al snel duidelijk dat de afgelopen 8 jaar veel is geweest.
8 jaar bezig met onze kinderwens, het beheerste (en soms nog) ons hele leven, er ging geen dag voorbij dat we bezig waren met onze wens, vanaf het eerste “laten we er voor gaan” naar proberen, huisarts, ziekenhuis, onderzoeken, fertiliteitsarts, icsi trajecten, vele terugplaatsingen, en vele teleurstellingen. Een traject van vallen en opstaan, waar alle emoties voorbij gekomen zijn. Het is veel geweest en ik heb mezelf nooit de kans gegeven om alles te verwerken, natuurlijk hadden we na de geboorte van Vik een ander leven, we waren ouders en hebben ons vol op het zorgen voor onze zoon gestort, maar ook toen heb ik niet verwerkt wat er aan vooraf is gegaan. Nu door de miskraam en de lange nasleep komt alles naar boven en is het te veel.

De psycholoog houdt niet van labels op iemand plakken, maar hetgeen waar ik last van heb is een burn-out, een burn-out van alle jaren, vallen en weer doorgaan zonder de kans te nemen om dingen te verwerken. Het doet veel met mij wanneer ze dit zegt, het komt echt even binnen, tranen, het is ook veel geweest, ik ben moe gestreden, op.
En nu de kans op een tweede kindje zo goed als weg lijkt, maakt dit alles er niet makkelijker op.

original
Gelukkig word ik nu geholpen, en heb ik een fijne klik met mijn psycholoog, ik hoef het niet alleen te doen. Ik ga er voor 100% voor om mij weer mezelf te voelen, alles een plekje te geven, de verwerking van ons icsi traject, en het “afscheid” nemen van onze droom?

Het is een heel nieuw taboe waar we nu in beland zijn, misschien nog wel groter dan het niet op natuurlijke manier kinderen kunnen krijgen. Een burn-out, overspannen, depressief, het zijn niet dingen waar je even makkelijk over praat, maar ik vind het belangrijk om te benoemen dat ook dit er bij kan horen.

Mark, Vik, ons gezin, dat is voor nu het allerbelangrijkste en gelukkig staan we samen sterk. Al is het moeilijk, we doen allemaal ons best om er voor nu het beste van te maken. Lichamelijk zijn we allemaal gezond, daar zijn we zo ontzettend dankbaar voor.

Maar wat is het lastig om mentaal “ziek” te zijn, mensen zien het niet aan je, soms wat minder begrip, want “het is toch allemaal al zo lang geleden”. Maar voor ons niet, wij zitten er nog midden in. Ik wil zo graag genieten van Vik, van ons gezin, het leven, en nu steeds iets vaker lukt me dit ook, wat zo fijn is, daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor.

e6d7f5793d564ec0cddf36ab358f03d0

We nemen het dag voor dag en stapje voor stapje, het zal nog een lange, moeilijke, emotionele weg worden, maar samen komen we er wel, dat weet ik zeker!

naamloos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s