take time

maybe
Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik de curettage ondergaan heb.
Geen kindje meer in mijn buik, leeg, onze droom weg.
Sindsdien is het lastig om het “gewone” leven weer op te pakken.

Het is de afgelopen jaren veel geweest, onze wens, de onderzoeken, het ziekenhuis, het icsi traject, we leefde van afspraak, naar afspraak en van poging tot poging.
Ik spoot de grootste troep in mijn lijf, ontelbaar veel ritjes naar het ziekenhuis voor echo’s, gesprekken, bloedprikken, medicatie enz. We gingen maar door, want het is onze grootste wens. Het is een traject van veel vallen en weer opstaan. Vanaf 2012 zijn we bezig om onze kinderwens uit te laten komen. Iedere maand weer de teleurstelling.

Gelukkig mochten wij in 2016 de trotse ouders worden van onze lieve Vik, ons grote wonder. Het vervelende traject meer dan waard, want wat is dit geweldig,
dit is wat we altijd zo graag wilde en veel meer.
Nu we inmiddels al weer meer dan 3 jaar bezig zijn voor onze tweede kinderwens, begint het “gewoon” doorgaan steeds moeilijker te worden. Iedere keer weer zoveel hoop en daarna de teleurstelling, het verdriet, het is lastig.
Als ik dan in Oktober 2019 zwanger blijk te zijn na de zoveelste terugplaatsing kunnen we het dan ook niet geloven, zo dankbaar, zo blij, onze lange pijnlijke weg weer meer dan waard geweest. Helaas mocht het niet zo zijn, bij de echo werd duidelijk dat het een miskraam ging worden en na een lange emotionele periode heb ik in januari een curettage ondergaan. Lees verder