Hope…

07fbac8bc155637134bdc99e524184b2

Het is inmiddels een week geleden dat wij onze eerste echo hadden.
Donderdag 21 november…
Vol spanning maar met goede hoop rijden we vroeg richting het ziekenhuis, eindelijk is het zover. We moeten even wachten in de wachtkamer…
de spanning neemt steeds meer toe.
Zo spannend om ons tweede wondertje voor het eerst te mogen gaan zien.
Dan worden we geroepen… eindelijk.

“Zullen we eerst maar even gaan kijken, zo spannend na dit traject.” Ja graag….
We kijken naar het scherm, maar zien nog niet veel… even zoeken.
Lees verder

What if…..

e6c9d4372a250873500ee52e6c84ba11
Inmiddels heb ik al veel gesprekken gehad met de therapeut, Mark, familie en vrienden.
Ik wil zo graag de rust krijgen, alles los kunnen laten en echt gaan leven, genieten.
Maar het lukt me niet… ik kan tegenover iedereen doen alsof het goed met me gaat, toneelspelen heb ik de afgelopen jaren goed geleerd. Niemand hoeft te merken dat het niet goed gaat, dus doen we maar door, leuk, gezellig, niks aan de hand.
(Mijn muur is dus nog echt niet afgebroken, en staat nog huizenhoog en sterk.)

Met mijn verstand ga ik bedenken dat ik alle babyspullen moet gaan verkopen, hup alles het huis uit. Het levert zo veel verdriet op, misschien helpt dit om alles los te laten.
Het gaat niet meer, we kunnen niet nog een keer het traject in.
Onze relatie heeft er helaas ook al zo veel mee geleden, dit is niet goed. het voelt niet goed.
Maar hoe kom ik hier ooit goed uit?

In augustus gaan we samen op vakantie naar Ameland, even opladen en uitwaaien.
Tijdens deze vakantie praten we veel. We zijn zo ontzettend dankbaar voor onze Vik.
En genieten daar zo samen…. Ik kan me er in vinden dat we altijd met z’n 3tjes blijven.
Het voelt goed, we zijn compleet. We hebben het gezin waar we zolang alleen maar van konden dromen, het is goed. Deze vakantie doet ons goed.
Nu werken aan onze relatie, die willen we zo graag goed houden, voor ons, voor Vik !!
Het gaat met flinke ups en downs, maar we komen er wel.

Dan wordt het september, ik heb al weer een aantal gesprekken met de therapeut gehad.
Maar er komt ineens een kronkel in mijn hoofd…. een ingeving… een onderbuik gevoel.
“Ik moet nog een keer het traject in, het moet en zal lukken” ik weet het zeker.
Deze komt echt als donderslag bij een heldere hemel…..
Ik dacht dat ik het afgesloten had, of daar toch in ieder geval goed naar op weg was, maar blijkbaar dus toch niet…. maar er is geen mogelijkheid meer toch? Ik besef me ineens dat daar veel onduidelijkheid over bestaat. We zijn zo in ons verdriet opgegaan, we waren leeg, op, klaar met strijden. Maar er zit nu een stemmetje in mijn hoofd, daar moet ik naar luisteren.

Met lood in mijn schoenen ga ik naar Mark….
“Schat, wat zou je ervan vinden als ik toch nog eens naar het ziekenhuis bel, kijken wat er nog mogelijk is voor ons? Ik denk dat we het toch nog een keer moeten proberen, dit gaat hem worden, ik voel het! Lees verder

Here we go again.

1a89da3674781df2b61b8a07f042fca9
Het is inmiddels een hele tijd geleden dat ik hier een bericht heb geplaatst.
Simpelweg omdat ik niet wist wat te schrijven.
Maar er is de laatste maanden veel gebeurd….

Na onze afspraak bij de uroloog en weer wat onderzoeken en gesprekken verder bleek onze enigste optie om een Tese behandeling in combinatie met ICSI te doen.
Dit is niet zo maar iets en heeft zoals bijna alle ingrepen risico’s.
We hebben hier even over na moeten denken en veel gesprekken gevoerd met elkaar en de artsen. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om toch voor de ingreep te gaan.
Onze wens is zo groot, we moeten het proberen, ook om rust in onze koppies te krijgen.
Geen wat als….
We besluiten in overleg met de arts dat dit onze enige en laatste poging gaat zijn.
Nog 1 keer… alles of niets!

Eind 2018 is Mark de Tese behandeling ondergaan. Dit was een heftige en spannende dag. Maar ook het begin van hopelijk iets heel moois.
Uit de TESE operatie hebben ze gelukkig nog wat zaadcellen kunnen vinden.
Zo fijn… al weten we nog niet of ze er daadwerkelijk ook echt iets mee kunnen. Maar dit is al een stap in de goede richting. We wisten dat dit risico er bij hoorde.

Begin 2019 mocht ik starten met de pil en daarna met de spuitjes.
Na weer even een opfriscursus te hebben gekregen van de verpleegkundige, (alles was al weer zo lang geleden!) ging ik vol goede moet aan de gang.
Al snel begon ik weer te merken wat het ook al weer was, pff, die hormonen!!!
Het zetten van de spuitjes ging goed, inmiddels best een pro. Maar die hormonen, daar kan ik maar niet aan wennen. Mijn lijf is niet meer mijn lijf en mijn lontje zo kort…
Ik vond vooral het mentale stuk best zwaar, ook met een peuter in huis, is toch ook weer even anders. Maar hup, doorgaan… het is voor een mooi doel!

De echo’s gaan goed en al snel is het moment van de punctie daar…
Jeetje wat zag ik daar tegenop… gelukkig merkt de arts dat ik het lastig vind en ik krijg een slaappil mee naar huis, zodat ik de nacht ervoor goed kan slapen. Zo fijn dat ze meedenken.
De dag van de punctie is spannend, zijn er voldoende goede eicellen en ook heel belangrijk, hoe is de kwaliteit van het zaad. We mogen na de behandeling even bijkomen en wachten op de uitslagen, jeetje zo zenuwslopend!!!

Helaas valt het aantal eicellen flink tegen, balen. Maar er zijn er wel voldoende om de ICSI mee te doen, dus daar houden we maar aan vast.
De kwaliteit van het zaad is helaas ook niet wat we gehoopt hadden, maar ze gaan het proberen. We horen op de dag van de terugplaatsing of het gelukt is om een mooi embryo te maken en hopelijk nog wat meer om in te vriezen.

Het zijn spannende wachtdagen…
Maar we worden gelukkig niet gebeld, dus er ligt een mooi embryo op ons te wachten om teruggeplaatst te worden. wow, het is zover, hier hebben we alles weer voor gedaan.
In het ziekenhuis verteld de arts ons dat ze heel veel moeite hebben gehad om een mooi embryo te maken. De kwaliteit viel behoorlijk tegen. Met pijn en moeite hebben ze het toch voor elkaar gekregen om 2 embryo’s te maken. Een heel stuk minder dan we gewend zijn, maar zo fijn dat dit gelukt is, hebben we alles niet voor niks gedaan.
We gaan er helemaal voor en hopen op het beste!! De terugplaatsing gaat goed, het embryo zit weer veilig in mijn buik, nu maar duimen!
Wat ben je welkom kleintje, blijf maar lekker warm en fijn bij ons!
Lees verder

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 2)

hope

We hebben er de hele week een heel goed gevoel over. Het voelt goed, dit zou zo maar eens waar kunnen zijn, een broertje of zusje voor Vik. Stiekem fantaseren we er al een beetje over. Hoe leuk & bijzonder zou dat zijn? Nog een klein wonder?
Maar aan de andere kant weten we ook dat het ‘te mooi om waar te zijn’ is.
Echt heel veel geluk hebben we in deze niet altijd gehad, maar toch blijven we altijd positief. We weten immers ook dat het wel kan. Dat helpt ons ook wel om de hoop te houden. Ondanks dat het zo goed voelde en we er veel vertrouwen in hadden,
gaat het helaas naar een goede week toch weer mis.

Ik ben op het werk en merk dat het misgaat. Wat een ontlading, zo veel verdriet, leegte, pijn, ik voel alles door elkaar. Ik wil naar huis, bij mijn gezin zijn. Zo fijn dat dit op deze momenten mogelijk is. Die avond zijn we met ons gezinnetje samen, we huilen, praten, gewoon even samen zijn.
Het besef dat dit onze laatste cryo was komt hard aan, dit was het.
Als we nu nog een tweede kindje willen, zullen we weer van voor af aan beginnen.
Een heel nieuw traject vol met spanningen, pijn, spuitjes, hormonen, verdriet, hoop en angst. We hadden zo gehoopt dat ons het hele traject nog een keer bespaart zou blijven.
Verdriet, boosheid, angst, het voelt ook als een soort falen, waarom willen de embryo’s toch steeds niet innestelen?
Wat was het mooi geweest als we zwanger waren geworden via deze cryo’s, de soort tweeling broertjes/zusjes van Vik. Dit was zo bijzonder geweest en fijn natuurlijk.

Lees verder

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 1)

984db550eed623d31e0a22a84ce80032
Het is begin 2017, onze zoon Vik wordt bijna 1 jaar, jeetje wat is het eerste jaar snel gegaan. Ik herinner me als de dag van gisteren dat hij geboren werd, dat eerste huiltje, de eerste keer dat we je zagen, het is en blijft zo bijzonder. Wat zouden we dat nog graag een keer meemaken.
Mark en ik beginnen langzaam weer te denken en praten over een tweede kindje.
Nooit hadden we gedacht hier over na te kunnen denken, we zijn immers zo gezegend met een gezonde zoon. Dit had ook heel anders kunnen verlopen, daar zijn we ons heel erg van bewust.
Maar hoe mooi en bijzonder zou het zijn om Vik een broertje of zusje te kunnen geven.
Het idee alleen al maakt ons zo trots en blij.

We hebben nog 4 cryo’s die op ons liggen te wachten in het ziekenhuis, uit de vorige ICSI behandeling, dezelfde als waar Vik uit onstaan is. Hoe bijzonder zou dat zijn?
Eerst hebben we een verwijzing van de huisarts nodig, voelt vreemd, maar als de regels zo zijn, dan is het zo. Ik bel de huisarts en vertel dat we voor een tweede kindje willen gaan. Gelijk stuurt hij een verwijsbrief door naar de afdeling fertiliteit. Al snel worden we gebeld en mogen we starten met de eerste cryo poging, zo fijn!
Lees verder

We made a wish…

fe04a34bf5b52d7db68ffb096139d3fc

Wat een spannende weken waren dit weer…
We waren de 2 wachtweken na de terugplaatsing al een aantal keren gewend, maar deze weken waren nog veel spannender. Zou het allemaal wel goed zijn? Ben ik echt zwanger?
Natuurlijk weten we dit al wel, maar we wilde toch wel heel graag de bevestiging van een echo.
Ik voel van alles rommelen in mijn buik, ben veel moe, heb redelijk wat acne op mijn gezicht en moet echt op tijd iets eten om de misselijkheid tegen te houden. Dit zijn toch echt wel zwangerschaps symptomen, dus het zal wel goed zijn, toch??

Woensdag 29 Juli was het dan zover… Onze eerste echo!!
Wat een spannende dag, gelukkig hadden we al om 9 uur onze afspraak.
De nacht daarvoor zo slecht geslapen, alleen maar liggen woelen, piekeren en misselijk liggen zijn;-) Ik was dan ook erg blij toen het ochtend was en het zo ver was voor onze afspraak.
We waren op tijd… zo benieuwd!!!
Onze namen werden weer geroepen, maar deze keer voelde het toch anders…
Eenmaal bij onze arts binnen, zei deze: Zullen we maar eerst even kijken??
Uh ja heeeeel erg graag, we houden het niet meer van de spanning!!!
Er werd ons toch nog even gezegd, dat het nog redelijk vroeg was en we misschien nog geen kloppend hartje zouden kunnen zien, dit was ons al eerder verteld, dus hier hadden we ons al op ingesteld.
Toen was het moment daar….De eerste echo, daar zagen we voor de eerste keer ons kleine wondertje, de tranen liepen over onze wangen, wat een mooi, bijzonder en emotioneel moment!
Hier hebben we het allemaal voor gedaan, ons eigen kleine mooie wondertje!!
En yes, onze arts zag ook gelijk een mooi kloppend hartje, wow!!! Zo klein, zo mooi, zo van ons!!
Onze dag kon niet meer stuk, geweldig!!! We hebben nu de eerste foto van ons kleintje, zo bijzonder! We zijn ECHT zwanger, en zijn nu 7 weken, onze uitgerekende datum is 16 Maart 2016!!
Dit was de bevestiging die wij zo nodig hadden, om het echt te kunnen geloven. Nu echt genieten!

Na de echo werd er besproken hoe nu verder te gaan.
We worden gepromoveerd, zo als onze arts het noemde, dit is het afscheid op de voortplantings- geneeskunde afdeling, en vanaf nu mogen we naar de verloskunde afdeling Livive!
Oh yes, dit voelt zo goed! De arts wenste ons een hele mooie zwangerschap toe en was ook echt super blij voor ons!!
Ik had als bedankje nog een kaartje meegenomen voor alle medewerkers van de afdeling.
Want wat zijn wij dankbaar voor alles wat ze voor ons gedaan hebben, alle goede zorgen en steun tijdens dit moeilijke traject. Wij waarderen dit zo, en mogen nu mede dankzij hen gaan genieten van ons wonder!! Wij zullen dit nooit maar dan ook nooit vergeten!!
Onze arts vond dit erg leuk en bedankte ons, ze zei: Hier doen wij het voor!!

We mochten gelijk even langs de Livive afdeling om ons aan te melden, geweldig!
Daar stonden we dan in de lift, nog helemaal in de 7e hemel, het is waar, we mogen naar de verloskundige!! Daar werden we nogmaals gefeliciteerd en in het systeem gezet.
Komende donderdag 6 Augustus hebben we onze intake, hier hebben wij zo’n zin in!
We krijgen dan ook weer even een echo, fijn weer even ons kindje bekijken, hihi 🙂

Nu gaan we echt genieten op onze roze (of blauwe) wolk!!

Twinkle twinkle little star,
Do you know how loved you are!!

5c0ac775c0488d550d36cb6923ed7488

Sometimes life hurts

image1-2

Het waren me de 2 weken wel weer zeg, spanning, hoop & veel duimen.
Op maandag 23 Maart was de terugplaatsing van een mooi embryo. 
We waren weer heel erg blij toen we de eerste wachtweek goed doorgekomen waren. 
Super, ik voelde me goed, we hadden er echt vertrouwen in dat dit onze keer ging zijn. 
Het zag er allemaal geweldig uit…

Maar dinsdagavond voelde ik al dat er iets niet goed was… iets klopte er niet. Maar ik dacht, Joh, zolang er geen menstruatie komt, is het prima. 
Helaas kwam deze woensdag toch echt… heftig. Ik wist gelijk dat het foute boel was. 
Wat kwam het weer hard aan… huilen, verdrietig, hopeloos…. 
S’middags gelijk maar even naar het ziekenhuis gebeld om het door te geven en te vragen of ik nog met de utrogestan moest doorgaan. Ik hoefde pas op dinsdag 7 april bloed te laten prikken, maar dit duurde nog zolang, en we wilde heel graag duidelijkheid zodat we het weer een plekje konden geven. De verpleegster zei dat ik die vrijdag al wel kon laten prikken. (De pregnyl zou naar 2 weken wel uit mijn lichaam zijn, waardoor ze aan de test wel konden aflezen hoe het met de hormonen en eventueel HCG zou staan.) 

Wij opgelucht… we zouden voor de paasdagen duidelijkheid hebben. 
Zo gezegd, zo gedaan…. ik op vrijdag naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken, daarna lekker een dagje naar Wijnegem…
Het was goede vrijdag.. ons uitstap dagje. 
We hebben heerlijk zitten lunchen… om 13.30u belde ik naar het ziekenhuis voor de uitslag…
Ik wist deze eigenlijk toch al, dus besloot om gewoon in het restaurant maar even te bellen voor de uitslag.
Nou.. dat was me het telefoontje wel… Er werd mij even duidelijk verteld dat ik veel te vroeg geprikt had, 3 dagen om precies te zijn. Nu was de test negatief, maar dat kon ook zijn doordat ik te vroeg getest had. Hoe kwam ik daar toch bij… Uh, doordat een verpleegster dit tegen mij verteld heeft. Maar natuurlijk was er in het systeem daar niks van terug te vinden. 
Ik ga echt niet voor mijn lol te vroeg bloed laten prikken en vond dit dan ook erg vervelend.
Daar zit je dan… in een vol restaurant… pff, het werd me echt even allemaal te veel. 
De teleurstelling was al groot genoeg, dit hoefde ik er echt niet bij te krijgen. 
We wilde alleen maar duidelijkheid, en helaas kregen we deze niet. Ik moest dinsdag 7 april toch opnieuw laten prikken. Nou, ik heb het hele paasweekend een heel vervelend gevoel gehad. 
Tuurlijk we wisten de uitslag diep van binnen wel, maar toch krijg je hierdoor weer hoop.

Vandaag dus toch weer naar het ziekenhuis om te prikken en om 13u gelijk maar weer gebeld, hopelijk nu wel met een duidelijke uitslag. 
En ja hoor, de uitslag was nog steeds hetzelfde als vrijdag… Helaas, geen goed nieuws!
Daar is dan de duidelijkheid, niet zwanger! Wat een teleurstelling.

Nu moeten we dit echt weer even een plek geven en dit valt echt niet altijd mee.
We willen zo graag een gezinnetje, maar hoeveel teleurstellingen kan een mens aan?
Dat weten we even niet, op dit moment vinden wij dat we even genoeg te verwerken hebben.
Vorig jaar hebben we al 6 grote teleurstellingen moeten verwerken, en daar komt nu nummer 7 al weer bij… Zoveel gegeven de afgelopen 2 maanden… hormonen, misselijk, humeurig en noem het maar op en we zitten weer met niks! Dit is zo oneerlijk, zo hard, maar onze realiteit.

Het besef dat dit ons overkomt, komt steeds meer binnen en dit zullen we moeten verwerken.
Het is even genoeg, we hebben tijd nodig met z’n 2tjes. 
Even geen ziekenhuis, hormonen enz. maar tijd met elkaar.
Al zal dit soms moeilijk zijn en zal er vast een moment komen dat we weer 100% voor onze droom willen gaan, we geven zeker niet op, maar voor nu is het even pauze… time out!

Genieten van elkaar & het leven! We hebben elkaar & dat is al zo veel waard!

disapoint

Welcome home little one!

image1

Afgelopen maandag was voor ons weer een spannende dag. Heeft er een bevruchting plaatsgevonden en is er een embryo? We hadden in het weekend toch wel wat zenuwen, zou het weer gelukt zijn, zo,ja hoeveel? Zou het allemaal wel goed gaan…Spannend!!
Maandag was het dan `The day`, een spannende dag blijft het toch altijd weer.
Gelukkig hadden we s’morgens geen bericht gehad, en geen bericht is goed nieuws:-)
Er is een embryo klaar voor de terugplaatsing, Super! We konden niet wachten!

Om 11.30 was het dan zover… We zijn aan de beurt.
Er werd ons verteld dat er van de 10 eicellen, 6 embryo’s `gemaakt`zijn, weer een super mooie uitkomst. 1 Embryo was een goede kanshebber en zag er sterk uit, deze zou terug geplaatst gaan worden. De andere 5 worden nog een aantal dagen bekeken om te kijken of ze eventueel ingevroren kunnen worden. Dit horen we binnen nu en 3 weken.

Geweldig om te horen dat het weer zo goed gegaan was!
Super blij waren wij dat er een sterke, mooie embryo werd teruggeplaatst!
Natuurlijk werden onze namen weer goed gecheckt, om zeker te weten dat het de juiste embryo is, wel heel belangrijk!!
Dan was het moment daar… De terugplaatsing! Wat is dit toch een mooi & bijzonder moment, ook een beetje emotioneel wel. Dit is ons kleintje, ons wonder!
`Wat zijn wij blij dat jij bij ons wil zijn, trots zijn wij nu al op jou. Ik zal zorgen dat het nice and warm is op jou plekje voor hopelijk de komende 9 maanden. Wat ben jij welkom bij ons, we houden nu al van je…Welcome home little one!

Het is nu weer aan moeder natuur & een hoop geluk! Hopelijk gaat ons kleintje zich deze keer goed innestelen en wordt heel snel onze droom werkelijkheid!
Ook deze keer heb ik weer Utrogestan meegekregen om te zorgen dat de baarmoeder zich goed voorbereid om het embryo goed te laten nestelen.

Nu is het weer duimen, duimen, duimen!!! Dit wordt weer een spannende tijd.
We zorgen voor genoeg afleiding, maar dan nog kunnen we niet stoppen om aan ons kleintje te denken;-)

Hoping & wishing for the best!!

imagesLV6CKFNW

Retrieval day update!

dream

Punctie update.

Gisterochtend was het dan zover… de Punctie!! 
Tegen de behandeling zag ik zo op, maar ik was ook blij dat de dag daar was. Relieved to be retrieved;-) 
It wasn’t an easy road, but we got this far!
Om 9u hadden we de afspraak, We waren goed op tijd om dat we nog wat bij het lab af moesten geven;-) Dus dan is het even wachten… 
Wat was ik zenuwachtig, ik had dan ook niet zo’n fijne ervaring van de vorige keer.

Toen werd eindelijk mijn naam geroepen, en mochten we naar binnen.
Daar werd ik gelukkig gelijk op mijn gemak gesteld en dat alles goed zou gaan, dat klinkt goed, en is alles wat ik op dat moment even wilde horen. 
Vervolgens kwam de verpleegster om de spuit met morfine te zetten. 
De morfine zorgt ervoor dat de scherpe randjes eraf gaan, zodat de punctie wat dragelijker wordt.
Gelukkig was de dosering deze keer wat minder… (de vorige keer kreeg ik de volle dosering en was daar echt helemaal niet goed van geworden).
Dan is het weer wachten tot iedereen er klaar voor is, De arts, verpleegster en de mensen van het lab.

Toen was het moment daar, we konden binnenkomen en beginnen.
Ik waggelde al naar binnen, dus de morfine was goed ingewerkt;-)
Ik mocht weer op de vertrouwde stoel gaan liggen en de arts keek eerst nog even met de echo hoe het er bij stond in de eierstokken. Het zag er goed uit, rechts zag er vol en mooi uit, links was nog wat rustiger.
De punctie kan beginnen. (Wat is een punctie? Een punctie wordt uitgevoerd met een echo-apparaat, daar zit nu een naald en naaldgeleider aan bevestigd. Met een holle naald prikt de arts door de vaginawand heen de rijpe follikels in de eierstokken aan. De follikels waarin de eicellen zich bevinden worden leeggezogen.)
Het is zeker geen prettig gevoel, gelukkig had ik mijn man en de verpleegster om me te steunen en goed door de behandeling heen te komen. Ik heb ook best hard in hun handen geknepen, sorry:-)

Tijdens de behandeling wordt er door de mensen van het lab af en toe gezegd hoeveel eicellen ze hebben gevonden. Gelukkig was dit bij de rechter eierstokken al goed.
De linker eierstok lag een beetje verstopt en op een lastige plek voor de arts om goed aan te kunnen prikken. Ik moest dan ook even springen, zodat deze misschien wat anders zou gaan liggen. Anders zou het heel vervelend gaan worden.
Helaas hielp het niet veel… er werd nog even flink op mijn onderbuik geduwd, maar ook dat hielp niet echt. uiteindelijk besloot de arts om te kijken hoe het ging en prikte 1 follikel aan, waardoor ze ook een beetje door de baarmoeder heen moest, dit was echt niet prettig en ik kon het dan ook niet goed hebben, ( dat was nog harder knijpen in de handen;-) ) dus besloot de arts om het erbij te laten als wij het daar mee eens waren. Uh jaaa daar ben ik het zeker mee eens!!! We hadden al goed wat eicellen en ik wilde dat het over was.
Uiteindelijk hadden we alles bij elkaar 10 eicellen gevonden. Waaronder gelukkig ook 1 van de linkse kant, pff de pijn was niet voor niets! Dat is een mooie score, en we waren dan ook erg tevreden. Nu kon ik even gaan bijkomen in het kamertje.

Daar kregen we te horen dat het zaad ook goed genoeg was, gelukkig.
Eerst dachten ze eraan om 50/50 te doen, de helft met ivf en de helft met ICSI. 
Maar na de uiteindelijke test bleek het toch beter te zijn om alles met ICSI te doen.
Prima, waar de beste kansen liggen werkt voor ons!

Nu thuis even een paar dagen rustig aan doen om de eierstokken de kans te geven bij te komen van de punctie. De blaasjes zijn nu eenmaal wel leeggehaald, maar lopen ook weer vol met vocht. Dus even rustig aan doen is wel nodig. Gelukkig voel ik me vandaag al een stuk beter.
Als alles goed gaat hebben we maandag een terugplaatsing van 1 embryo, erg spannend!

Fijn weekend allemaal, en ik houdt jullie weer op de hoogte!

f009fa87a1e96efda3acba8cc4528f3e

Good luck to us!

good luck

Even een korte update…
Afgelopen dinsdag hadden we onze 2e echo om te kijken of er al genoeg follikels goed gegroeid waren. Wel weer spannend om te kijken hoe het er bij staat.
Het hele weekend veel last gehad van buikkrampen & misselijkheid, dus ik hoopte wel dat er iets meer gebeurd was, zodat dat niet voor niets was.
Gelukkig was dit ook zo. De eiblaasjes hebben dit weekend een grote groeispurt gemaakt. 
Waren er vrijdag nog maar 4 die enigszins aan het groeien waren, zo waren er nu 10.
De arts wilde ook nog even goed kijken om te zien wanneer de punctie het beste plaats kon vinden. Die vond het de beste optie om nog 1 avond te spuiten met Decapeptyl en gonal-f, om de eiblaasjes nog net 1 laatste keer te stimuleren.

Gisteravond hebben we de Pregnyl ingespoten.(Waar is de pregnyl voor: Deze injectie dient om de eirijping en het loslaten van de eicellen in de follikels te bevorderen. De punctie vindt dan binnen 36 uur plaats. Dit moet tijdig omdat nadien de follikels openspringen en de eicellen op weg gaan naar de eileider. De eicellen kunnen dan vanzelfsprekend niet meer voor de ICSI-behandeling worden verzameld. Het tijdstip van de hCG-injectie en de daarop volgende punctie luistert dus erg nauw.)

Morgen is de punctie, niet te geloven dat het toch nog zo snel is gegaan. Maar wel erg fijn. 
Geen spuitjes meer zetten elke avond Jeeee:-) 
Ik ben erg blij dat het nu zover is…. heel erg benieuwd weer hoeveel eicellen er zijn en hoeveel embryo’s er gemaakt kunnen worden.

Het wordt dus een spannend weekend voor ons… Mocht alles goed gaan dan zal er maandag 1 embryo worden terug geplaatst… Fingers crossed!!!

Houdt jullie op de hoogte…

imagesMTS4GWRC