take time

maybe
Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik de curettage ondergaan heb.
Geen kindje meer in mijn buik, leeg, onze droom weg.
Sindsdien is het lastig om het “gewone” leven weer op te pakken.

Het is de afgelopen jaren veel geweest, onze wens, de onderzoeken, het ziekenhuis, het icsi traject, we leefde van afspraak, naar afspraak en van poging tot poging.
Ik spoot de grootste troep in mijn lijf, ontelbaar veel ritjes naar het ziekenhuis voor echo’s, gesprekken, bloedprikken, medicatie enz. We gingen maar door, want het is onze grootste wens. Het is een traject van veel vallen en weer opstaan. Vanaf 2012 zijn we bezig om onze kinderwens uit te laten komen. Iedere maand weer de teleurstelling.

Gelukkig mochten wij in 2016 de trotse ouders worden van onze lieve Vik, ons grote wonder. Het vervelende traject meer dan waard, want wat is dit geweldig,
dit is wat we altijd zo graag wilde en veel meer.
Nu we inmiddels al weer meer dan 3 jaar bezig zijn voor onze tweede kinderwens, begint het “gewoon” doorgaan steeds moeilijker te worden. Iedere keer weer zoveel hoop en daarna de teleurstelling, het verdriet, het is lastig.
Als ik dan in Oktober 2019 zwanger blijk te zijn na de zoveelste terugplaatsing kunnen we het dan ook niet geloven, zo dankbaar, zo blij, onze lange pijnlijke weg weer meer dan waard geweest. Helaas mocht het niet zo zijn, bij de echo werd duidelijk dat het een miskraam ging worden en na een lange emotionele periode heb ik in januari een curettage ondergaan. Lees verder

Rollercoaster

080391534a2f3dce4610fa7ffcb53fd9
Twee maanden geleden hadden we onze echo, onze verschrikkelijke echo, geen droom maar een nachtmerrie werd het. Nooit hadden we toen kunnen bedenken hoe we er nu voor zouden staan. Een hoopje ellende…

na 21 november hebben we 2 weken gewacht op de miskraam, maar deze kwam maar niet door. We wisten dat het niet goed was, maar stiekem kregen we toch weer hoop dat ze het misschien verkeerd gezien hadden. Na de 2 weken hadden we op 5 december weer een echo, om te kijken hoe we er voor stonden. Helaas werd ons klein sprankeltje hoop gelijk weer weggenomen, er was geen verandering. Ik kreeg tabletten mee om de miskraam op gang te brengen. 9 tabletjes, 1 om mijn lichaam voor te bereiden op wat komen zou en 4 om de miskraam op gang te brengen, mocht dit niet gebeuren dan nog een keer 4 tabletten inbrengen.
Daar gingen we dan naar huis met weer een doosje medicatie, maar nu niet met goede hoop, maar met veel verdriet, dit was het dan.
We hielden het weekend vrij, zodat we alle rust en tijd hadden om de miskraam door te maken. Na de eerste tabletten gebeurde er vrij weinig… beetje krampen en wat bloedverlies, maar echt niet veel. had ik het toch wel goed gedaan? Gelijk weer die twijfel. Toch maar even bellen. Ik mocht die avond dan nog de andere 4 tabletten inbrengen. Maar weer gebeurde er vrij weinig. We vierden dat weekend nog sinterklaas, en terwijl heb ik de tabletten ingebracht en gewacht op wat komen zou, ik was zo emotioneel, maar weer gebeurde er vrij weinig, alleen wat buikkrampen.
Ik snapte er niks van.
Lees verder

Hope…

07fbac8bc155637134bdc99e524184b2

Het is inmiddels een week geleden dat wij onze eerste echo hadden.
Donderdag 21 november…
Vol spanning maar met goede hoop rijden we vroeg richting het ziekenhuis, eindelijk is het zover. We moeten even wachten in de wachtkamer…
de spanning neemt steeds meer toe.
Zo spannend om ons tweede wondertje voor het eerst te mogen gaan zien.
Dan worden we geroepen… eindelijk.

“Zullen we eerst maar even gaan kijken, zo spannend na dit traject.” Ja graag….
We kijken naar het scherm, maar zien nog niet veel… even zoeken.
Lees verder