Een broertje of zusje voor Vik? (deel 2)

hope

We hebben er de hele week een heel goed gevoel over. Het voelt goed, dit zou zo maar eens waar kunnen zijn, een broertje of zusje voor Vik. Stiekem fantaseren we er al een beetje over. Hoe leuk & bijzonder zou dat zijn? Nog een klein wonder?
Maar aan de andere kant weten we ook dat het ‘te mooi om waar te zijn’ is.
Echt heel veel geluk hebben we in deze niet altijd gehad, maar toch blijven we altijd positief. We weten immers ook dat het wel kan. Dat helpt ons ook wel om de hoop te houden. Ondanks dat het zo goed voelde en we er veel vertrouwen in hadden,
gaat het helaas naar een goede week toch weer mis.

Ik ben op het werk en merk dat het misgaat. Wat een ontlading, zo veel verdriet, leegte, pijn, ik voel alles door elkaar. Ik wil naar huis, bij mijn gezin zijn. Zo fijn dat dit op deze momenten mogelijk is. Die avond zijn we met ons gezinnetje samen, we huilen, praten, gewoon even samen zijn.
Het besef dat dit onze laatste cryo was komt hard aan, dit was het.
Als we nu nog een tweede kindje willen, zullen we weer van voor af aan beginnen.
Een heel nieuw traject vol met spanningen, pijn, spuitjes, hormonen, verdriet, hoop en angst. We hadden zo gehoopt dat ons het hele traject nog een keer bespaart zou blijven.
Verdriet, boosheid, angst, het voelt ook als een soort falen, waarom willen de embryo’s toch steeds niet innestelen?
Wat was het mooi geweest als we zwanger waren geworden via deze cryo’s, de soort tweeling broertjes/zusjes van Vik. Dit was zo bijzonder geweest en fijn natuurlijk.

Lees verder

Advertenties

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 1)

984db550eed623d31e0a22a84ce80032
Het is begin 2017, onze zoon Vik wordt bijna 1 jaar, jeetje wat is het eerste jaar snel gegaan. Ik herinner me als de dag van gisteren dat hij geboren werd, dat eerste huiltje, de eerste keer dat we je zagen, het is en blijft zo bijzonder. Wat zouden we dat nog graag een keer meemaken.
Mark en ik beginnen langzaam weer te denken en praten over een tweede kindje.
Nooit hadden we gedacht hier over na te kunnen denken, we zijn immers zo gezegend met een gezonde zoon. Dit had ook heel anders kunnen verlopen, daar zijn we ons heel erg van bewust.
Maar hoe mooi en bijzonder zou het zijn om Vik een broertje of zusje te kunnen geven.
Het idee alleen al maakt ons zo trots en blij.

We hebben nog 4 cryo’s die op ons liggen te wachten in het ziekenhuis, uit de vorige ICSI behandeling, dezelfde als waar Vik uit onstaan is. Hoe bijzonder zou dat zijn?
Eerst hebben we een verwijzing van de huisarts nodig, voelt vreemd, maar als de regels zo zijn, dan is het zo. Ik bel de huisarts en vertel dat we voor een tweede kindje willen gaan. Gelijk stuurt hij een verwijsbrief door naar de afdeling fertiliteit. Al snel worden we gebeld en mogen we starten met de eerste cryo poging, zo fijn!
Lees verder

Never give up Hope!

14713588_10210408990079436_2832280631017775219_n

Week van de vruchtbaarheid

Het is alweer een tijdje geleden, maar ik vond dit toch wel echt een moment om weer eens een blog te schrijven.

Komende week is het de week van de vruchtbaarheid. (31 Okt- 6 Nov)
Tijdens deze week word er aandacht gevraagd voor de (nog onvervulde) kinderwens.
Wat doet dit met jou en je omgeving. Door over dit onderwerp te praten, willen we proberen om het taboe rondom vruchtbaarheidsproblemen weg te halen. Helaas rust er nog steeds een taboe rond dit onderwerp. Inmiddels zijn het in Nederland 1 op de 6 stellen die dealen met vruchtbaarheidsproblemen, wat enorm veel is.
Jammer, daarom dat er nog steeds een taboe op rust.
Het zou zo veel beter zijn om openheid te krijgen.

14732162_1246158708763355_2022907216647871580_n

 

Zelf zijn wij altijd heel open over onze reis…
Lees verder

From the outside looking in…

IMG_5176

Vaak heb ik al geschreven over hoe wij zelf onze “fertiliteits reis” hebben ervaren.
Hoe het voor ons was en waar en hoe wij ergens weer de hoop & het geloof vandaan haalde… Het verhaal vanaf de binnenkant…
Maar hoe is het als je van de “buitenkant” mee kijkt?

Ik vroeg mijn tante een stukje te schrijven over hoe zij onze reis ervaren heeft en hoe het is om van dichtbij een koppel met vruchtbaarheidsproblemen te volgen.

Het is een mooi stuk geworden, heel dankbaar!
Hier volgt het stukje geschreven door Adrienne Mathijssen.
Lees verder

Don’t be ashamed of your story, it wil inspire others

153814e3446b8c5ea2169960945d8b9d
Zullen we er voor gaan schat?!
Dit zeiden mijn man en ik 3,5 jaar geleden tegen elkaar. We hadden samen een grote droom, een kindje van ons samen, dat zou ons mooie leventje helemaal compleet maken.
 Zonder over enige problemen na te denken stopte ik met de pil en begonnen we aan onze reis. 
(niet wetende dat deze wel eens wat langer zou kunnen gaan duren)
Na een aantal keer proberen nog geen resultaat, maar we wisten dat het ‘ontpillen’ lang zou kunnen duren, dus zochten daar niets achter. Het komt vanzelf wel een keer goed.

Tot het voor ons gevoel toch niet meer goed voelde… We hadden sterk het gevoel dat er iets mis was, en dit was ook zo! Het is fijn dat we er op tijd achter kwamen en al vrij snel naar de fertiliteit afdeling mochten om alles na te laten kijken.
Onderzoeken hier en daar… Tot die ene dag… De dag die we nooit meer gaan vergeten. De uitslag: 
Zwanger worden zou niet zo makkelijk worden… We hebben hulp nodig. 
Deze dag voelt aan de ene kant al zoooo lang geleden, maar aan de andere kant voelt het ook als gisteren dat we daar samen zaten en ons lot te horen kregen.

Lees verder

Looking back, going forward…

4e96dd95766a44e8e1a75a4f927a8805

Inmiddels is onze droom werkelijkheid geworden en mogen wij vol trots zeggen dat we al bijna 14 weken zwanger zijn van ons 1e wondertje…
Wij zijn natuurlijk helemaal in de zevende hemel en zo intens gelukkig dat ons wondertje ons gegund is… Toch blijft het lastig om helemaal uit de “Fertiliteit bubbel” te komen. We hebben inmiddels afscheid genomen van de afdeling voortplantingsgeneeskunde, maar toch zullen wij onze reis daar nooit vergeten.

In 2013 zijn wij terecht gekomen in de vreemde wereld van vruchtbaarheidsbehandelingen! Onderzoeken hier, testjes daar, bloedprikken hier en gesprekken daar… heen en weer tussen verdriet, hoop, blijheid en teleurstellingen.
Ik weet het allemaal nog als de dag van gister! 

Het is me nog vreemd om “gewoon” gezellig over mijn zwangerschap te praten, ik voel me nog altijd een beetje ongemakkelijk… dit komt (denk ik) doordat ik zo gewend was om liever niet over zwangerschappen, baby’s enz. te praten. 
Hier werd ik vaak zo verdrietig van. Gelukkig gaat het al steeds beter & vind ik het super leuk om bezig te zijn met alles wat komt kijken bij onze zwangerschap!
Toch voel bij ieder blij woord wat de wens mama’s en papa’s kunnen voelen … Ik voel de pijn en de eenzaamheid die bij vruchtbaarheidstrajecten komt kijken. Er is maar 1 ding wat zij en wij maar al te graag willen… en voor sommige lijkt dit nog zo ver weg en voelt het als een oneindige, eenzame strijd!
Mij heeft het altijd erg geholpen om toch zo positief mogelijk in het traject te blijven staan, hoe verdrietig, boos of teleurgesteld wij dan ook waren, ik probeerde altijd iets positiefs op te pakken zodat we weer door konden & samen sterk stonden.
En ook al voelt het als een eenzame strijd, weet dat je echt nooit alleen bent!
Blijf altijd in je dromen geloven!!

We weten dit maar al te goed… nooit hadden we durven dromen dat er nu een klein wondertje in mijn buik aan het groeien is! Woorden kunnen niet beschrijven hoe intens gelukkig wij ons nu voelen!
(nu hoor ik je al zeggen: “lekker makkelijk praten, ze is nu zwanger!!”) 
Dit zou ik ook gezegd kunnen hebben, maar weet dat het echt niet makkelijk praten is… 
Wij zullen altijd blijven onthouden hoe veel pijn en teleurstelling dit traject gebracht heeft, maar nu vooral ook heel veel geluk & blijheid. “Looking back, going forward!”
Wij zullen voor altijd dankbaar zijn voor de mogelijkheden die fertiliteit artsen ons hebben geboden. En we genieten nu vooral van deze bijzondere tijd… ook al is en blijft het enorm spannend!;-)

Herkend iemand dit gevoel? Dat je nooit echt helemaal uit de “fertiliteit” bubbel komt…

Never give up hope… miracles happen every day!

897b11f24b3f38d5b42288701725610f

You are not alone

niaw-banner

Gisteren is in Amerika de National infertility awareness week gestart.
In deze week willen ze aandacht vragen voor onvruchtbaarheid en verminderde vruchtbaarheid. Het thema dit jaar is ‘You are not alone!’
Met dit thema willen ze laten zien dat je niet alleen bent in je infertility journey. Dat je hulp kan zoeken bij support groups, en erover kan praten met vrienden en familie. “Don’t be ashamed of your story, it will inspire others!”
1 op de 8 koppels heeft te maken met verminderde vruchtbaarheid, je bent dus zeker niet alleen. Al voelt dit wel zo, infertiliteit kan vaak een eenzaam gevoel geven, het gevoel dat je er niet bij hoort. Het is voor de meeste ook moeilijk te begrijpen hoe het voelt. Het is ook erg lastig uit te leggen.

Eenzaam, oneerlijk, boos, verdrietig, onbegrip… dat zijn een aantal gevoelens die voor ons bij deze reis vaak om de hoek komen kijken. Waarom??? Dit vragen wij ons heel vaak af. 
Zelf vind ik het soms prettig om mijn verhaal te doen, het is niet niks, en alles opkroppen is voor mij niet goed. 
Niet voor niks hebben we vorig jaar een maatschappelijk werker en een psycholoog gesproken. Het is een heftig onderwerp, wat heel je leven gaat beheersen. We staan er mee op en gaan er mee naar bed. Dan heb ik het nog niet eens over de hormonen die ook nog eens mee spelen.
Mentaal is het een zware strijd, veel teleurstellingen, en aanpassingen, heftig is het! 
Soms is het zinnetje `Je bent niet alleen` gewoon even fijn om te horen.

We proberen nu ons leventje weer op te pakken, al valt dit niet altijd mee.
Je kan het toch nooit echt helemaal los laten. Een gezinnetje is wat we zo graag willen, en daar zullen we wat voor moeten doen, dat weten we. We geven zeker niet op, we zullen er alles aan doen.
Maar voor nu gaat dat gewoon even niet, het is even te veel, te heftig. We hebben te veel teleurstellingen gehad en hebben even rust en ruimte nodig. Tijd voor elkaar, samen genieten van alles wat we wel hebben!
Het is zo makkelijk om jezelf te verliezen in iets wat er niet is, maar waarvan je ook niet weet of het er ooit zal komen, het is onzeker! We zouden elke dag kunnen huilen, maar dat brengt ons ook nergens, dat weet ik. Maar soms kan een potje huilen gewoon even lekker zijn!;-)

Er zal een moment komen dat we er weer helemaal klaar voor zijn, en als dat moment komt, zullen we er voor de volle 100% voor gaan! We geven onze droom nog niet op!

The best thing to hold onto in life is each other!
But we will also hold on to our dream!

il_340x270.640878261_c6kt

You are not alone…

591797

Sometimes life hurts

image1-2

Het waren me de 2 weken wel weer zeg, spanning, hoop & veel duimen.
Op maandag 23 Maart was de terugplaatsing van een mooi embryo. 
We waren weer heel erg blij toen we de eerste wachtweek goed doorgekomen waren. 
Super, ik voelde me goed, we hadden er echt vertrouwen in dat dit onze keer ging zijn. 
Het zag er allemaal geweldig uit…

Maar dinsdagavond voelde ik al dat er iets niet goed was… iets klopte er niet. Maar ik dacht, Joh, zolang er geen menstruatie komt, is het prima. 
Helaas kwam deze woensdag toch echt… heftig. Ik wist gelijk dat het foute boel was. 
Wat kwam het weer hard aan… huilen, verdrietig, hopeloos…. 
S’middags gelijk maar even naar het ziekenhuis gebeld om het door te geven en te vragen of ik nog met de utrogestan moest doorgaan. Ik hoefde pas op dinsdag 7 april bloed te laten prikken, maar dit duurde nog zolang, en we wilde heel graag duidelijkheid zodat we het weer een plekje konden geven. De verpleegster zei dat ik die vrijdag al wel kon laten prikken. (De pregnyl zou naar 2 weken wel uit mijn lichaam zijn, waardoor ze aan de test wel konden aflezen hoe het met de hormonen en eventueel HCG zou staan.) 

Wij opgelucht… we zouden voor de paasdagen duidelijkheid hebben. 
Zo gezegd, zo gedaan…. ik op vrijdag naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken, daarna lekker een dagje naar Wijnegem…
Het was goede vrijdag.. ons uitstap dagje. 
We hebben heerlijk zitten lunchen… om 13.30u belde ik naar het ziekenhuis voor de uitslag…
Ik wist deze eigenlijk toch al, dus besloot om gewoon in het restaurant maar even te bellen voor de uitslag.
Nou.. dat was me het telefoontje wel… Er werd mij even duidelijk verteld dat ik veel te vroeg geprikt had, 3 dagen om precies te zijn. Nu was de test negatief, maar dat kon ook zijn doordat ik te vroeg getest had. Hoe kwam ik daar toch bij… Uh, doordat een verpleegster dit tegen mij verteld heeft. Maar natuurlijk was er in het systeem daar niks van terug te vinden. 
Ik ga echt niet voor mijn lol te vroeg bloed laten prikken en vond dit dan ook erg vervelend.
Daar zit je dan… in een vol restaurant… pff, het werd me echt even allemaal te veel. 
De teleurstelling was al groot genoeg, dit hoefde ik er echt niet bij te krijgen. 
We wilde alleen maar duidelijkheid, en helaas kregen we deze niet. Ik moest dinsdag 7 april toch opnieuw laten prikken. Nou, ik heb het hele paasweekend een heel vervelend gevoel gehad. 
Tuurlijk we wisten de uitslag diep van binnen wel, maar toch krijg je hierdoor weer hoop.

Vandaag dus toch weer naar het ziekenhuis om te prikken en om 13u gelijk maar weer gebeld, hopelijk nu wel met een duidelijke uitslag. 
En ja hoor, de uitslag was nog steeds hetzelfde als vrijdag… Helaas, geen goed nieuws!
Daar is dan de duidelijkheid, niet zwanger! Wat een teleurstelling.

Nu moeten we dit echt weer even een plek geven en dit valt echt niet altijd mee.
We willen zo graag een gezinnetje, maar hoeveel teleurstellingen kan een mens aan?
Dat weten we even niet, op dit moment vinden wij dat we even genoeg te verwerken hebben.
Vorig jaar hebben we al 6 grote teleurstellingen moeten verwerken, en daar komt nu nummer 7 al weer bij… Zoveel gegeven de afgelopen 2 maanden… hormonen, misselijk, humeurig en noem het maar op en we zitten weer met niks! Dit is zo oneerlijk, zo hard, maar onze realiteit.

Het besef dat dit ons overkomt, komt steeds meer binnen en dit zullen we moeten verwerken.
Het is even genoeg, we hebben tijd nodig met z’n 2tjes. 
Even geen ziekenhuis, hormonen enz. maar tijd met elkaar.
Al zal dit soms moeilijk zijn en zal er vast een moment komen dat we weer 100% voor onze droom willen gaan, we geven zeker niet op, maar voor nu is het even pauze… time out!

Genieten van elkaar & het leven! We hebben elkaar & dat is al zo veel waard!

disapoint

Retrieval day update!

dream

Punctie update.

Gisterochtend was het dan zover… de Punctie!! 
Tegen de behandeling zag ik zo op, maar ik was ook blij dat de dag daar was. Relieved to be retrieved;-) 
It wasn’t an easy road, but we got this far!
Om 9u hadden we de afspraak, We waren goed op tijd om dat we nog wat bij het lab af moesten geven;-) Dus dan is het even wachten… 
Wat was ik zenuwachtig, ik had dan ook niet zo’n fijne ervaring van de vorige keer.

Toen werd eindelijk mijn naam geroepen, en mochten we naar binnen.
Daar werd ik gelukkig gelijk op mijn gemak gesteld en dat alles goed zou gaan, dat klinkt goed, en is alles wat ik op dat moment even wilde horen. 
Vervolgens kwam de verpleegster om de spuit met morfine te zetten. 
De morfine zorgt ervoor dat de scherpe randjes eraf gaan, zodat de punctie wat dragelijker wordt.
Gelukkig was de dosering deze keer wat minder… (de vorige keer kreeg ik de volle dosering en was daar echt helemaal niet goed van geworden).
Dan is het weer wachten tot iedereen er klaar voor is, De arts, verpleegster en de mensen van het lab.

Toen was het moment daar, we konden binnenkomen en beginnen.
Ik waggelde al naar binnen, dus de morfine was goed ingewerkt;-)
Ik mocht weer op de vertrouwde stoel gaan liggen en de arts keek eerst nog even met de echo hoe het er bij stond in de eierstokken. Het zag er goed uit, rechts zag er vol en mooi uit, links was nog wat rustiger.
De punctie kan beginnen. (Wat is een punctie? Een punctie wordt uitgevoerd met een echo-apparaat, daar zit nu een naald en naaldgeleider aan bevestigd. Met een holle naald prikt de arts door de vaginawand heen de rijpe follikels in de eierstokken aan. De follikels waarin de eicellen zich bevinden worden leeggezogen.)
Het is zeker geen prettig gevoel, gelukkig had ik mijn man en de verpleegster om me te steunen en goed door de behandeling heen te komen. Ik heb ook best hard in hun handen geknepen, sorry:-)

Tijdens de behandeling wordt er door de mensen van het lab af en toe gezegd hoeveel eicellen ze hebben gevonden. Gelukkig was dit bij de rechter eierstokken al goed.
De linker eierstok lag een beetje verstopt en op een lastige plek voor de arts om goed aan te kunnen prikken. Ik moest dan ook even springen, zodat deze misschien wat anders zou gaan liggen. Anders zou het heel vervelend gaan worden.
Helaas hielp het niet veel… er werd nog even flink op mijn onderbuik geduwd, maar ook dat hielp niet echt. uiteindelijk besloot de arts om te kijken hoe het ging en prikte 1 follikel aan, waardoor ze ook een beetje door de baarmoeder heen moest, dit was echt niet prettig en ik kon het dan ook niet goed hebben, ( dat was nog harder knijpen in de handen;-) ) dus besloot de arts om het erbij te laten als wij het daar mee eens waren. Uh jaaa daar ben ik het zeker mee eens!!! We hadden al goed wat eicellen en ik wilde dat het over was.
Uiteindelijk hadden we alles bij elkaar 10 eicellen gevonden. Waaronder gelukkig ook 1 van de linkse kant, pff de pijn was niet voor niets! Dat is een mooie score, en we waren dan ook erg tevreden. Nu kon ik even gaan bijkomen in het kamertje.

Daar kregen we te horen dat het zaad ook goed genoeg was, gelukkig.
Eerst dachten ze eraan om 50/50 te doen, de helft met ivf en de helft met ICSI. 
Maar na de uiteindelijke test bleek het toch beter te zijn om alles met ICSI te doen.
Prima, waar de beste kansen liggen werkt voor ons!

Nu thuis even een paar dagen rustig aan doen om de eierstokken de kans te geven bij te komen van de punctie. De blaasjes zijn nu eenmaal wel leeggehaald, maar lopen ook weer vol met vocht. Dus even rustig aan doen is wel nodig. Gelukkig voel ik me vandaag al een stuk beter.
Als alles goed gaat hebben we maandag een terugplaatsing van 1 embryo, erg spannend!

Fijn weekend allemaal, en ik houdt jullie weer op de hoogte!

f009fa87a1e96efda3acba8cc4528f3e

Nothing worth having comes easy!

2f53aac00c3cf86e7f78472023e4d503

Hier weer even een update… We hebben weer een weekje achter de rug…
De hormonen hebben nu echt even de regie over mijn lichaam over genomen.
Mijn emoties gaan van boosheid, blijheid, verdrietig naar humeurig. Ook ben ik moe, futloos en heb veel hoofdpijn.… Maar we weten waar we het voor doen & dat maakt het het allemaal waard;-) Komt allemaal goed!

Het spuitjes zetten verliep afgelopen week ook wat moeizaam… ik zie er soms echt tegenop en ben dan ook erg aan het twijfelen en aarzelen voordat ik de spuit kan zetten. Begin deze week kreeg ik er zelfs even een paniek aanval bij… ik was even helemaal verstijfd en kon niks doen… gelukkig heb ik een lieve man die er voor me is & na een tijdje werd ik weer rustig en kon ik alsnog de spuit zetten, gelukkig. 
Is toch wel erg belangrijk zeg maar… Tjaa, af en toe gaat het leven niet over rozen… Drama queen;-) Maar ach, dat hoort er ook allemaal bij. Het is een weg met ups & downs, dat wisten we toen we er aan begonnen. Inmiddels gaat het spuitjes zetten gelukkig weer een stuk beter, heb de rust weer wat terug gevonden:-)

Inmiddels ben ik ook begonnen met de 2e spuit per dag… de Gonal-f 
(De werkzame stof in Gonal-F is follitropine. Follitropine heet ook follikel stimulerend hormoon en wordt afgekort als FSH. Het is een lichaamseigen hormoon dat wordt aangemaakt door een orgaan in de hersenen (de hypofyse). Bij vrouwen stimuleert follitropine de groei en rijping van eicellen. Bovendien stimuleert het de eierstokken om het vrouwelijke geslachtshormoon oestrogeen te maken.) 
Nu is het afwachten… volgende week vrijdag de eerste echo om te kijken hoe het er bij staat… of er al veel eiblaasjes zijn. De hoeveelheid Gonal-F is deze poging iets naar beneden gezet vanwege de vorige keer (toen groeide er teveel en te snel eiblaasjes). Dus vandaar deze keer 125 ipv 150. Ben volgende week dan ook erg benieuwd hoe het er bij staat.

Afgelopen donderdag had ik mijn eerste behandeling van accupunctuur. Dit ging goed en ik heb er een heel goed gevoel bij. De accupunctuur zorgt er voornamelijk voor dat mijn baarmoeder sterk is om alles te ondergaan en sterk genoeg is voor een eventuele innesteling. Ook zorgt de accupunctuur voor innerlijke rust. Wat ik op dit moment erg goed kan gebruiken;-) Komende maandag heb ik de 2e behandeling.

Dus, dit is ons leven nu… Ups & downs. Maar ik klaag totaal niet, want ik heb er alles voor over om dit tot een goed einde te brengen. Ik ben ook erg blij en dankbaar dat we weer bezig zijn met het realiseren van onze droom! En dat voelt goed. Nu maar zien wat deze week ons weer gaat brengen.

Nothing worth having ever comes easy… but think positive and it will be fine!

quote 2