take time

maybe
Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik de curettage ondergaan heb.
Geen kindje meer in mijn buik, leeg, onze droom weg.
Sindsdien is het lastig om het “gewone” leven weer op te pakken.

Het is de afgelopen jaren veel geweest, onze wens, de onderzoeken, het ziekenhuis, het icsi traject, we leefde van afspraak, naar afspraak en van poging tot poging.
Ik spoot de grootste troep in mijn lijf, ontelbaar veel ritjes naar het ziekenhuis voor echo’s, gesprekken, bloedprikken, medicatie enz. We gingen maar door, want het is onze grootste wens. Het is een traject van veel vallen en weer opstaan. Vanaf 2012 zijn we bezig om onze kinderwens uit te laten komen. Iedere maand weer de teleurstelling.

Gelukkig mochten wij in 2016 de trotse ouders worden van onze lieve Vik, ons grote wonder. Het vervelende traject meer dan waard, want wat is dit geweldig,
dit is wat we altijd zo graag wilde en veel meer.
Nu we inmiddels al weer meer dan 3 jaar bezig zijn voor onze tweede kinderwens, begint het “gewoon” doorgaan steeds moeilijker te worden. Iedere keer weer zoveel hoop en daarna de teleurstelling, het verdriet, het is lastig.
Als ik dan in Oktober 2019 zwanger blijk te zijn na de zoveelste terugplaatsing kunnen we het dan ook niet geloven, zo dankbaar, zo blij, onze lange pijnlijke weg weer meer dan waard geweest. Helaas mocht het niet zo zijn, bij de echo werd duidelijk dat het een miskraam ging worden en na een lange emotionele periode heb ik in januari een curettage ondergaan. Lees verder

Rollercoaster

080391534a2f3dce4610fa7ffcb53fd9
Twee maanden geleden hadden we onze echo, onze verschrikkelijke echo, geen droom maar een nachtmerrie werd het. Nooit hadden we toen kunnen bedenken hoe we er nu voor zouden staan. Een hoopje ellende…

na 21 november hebben we 2 weken gewacht op de miskraam, maar deze kwam maar niet door. We wisten dat het niet goed was, maar stiekem kregen we toch weer hoop dat ze het misschien verkeerd gezien hadden. Na de 2 weken hadden we op 5 december weer een echo, om te kijken hoe we er voor stonden. Helaas werd ons klein sprankeltje hoop gelijk weer weggenomen, er was geen verandering. Ik kreeg tabletten mee om de miskraam op gang te brengen. 9 tabletjes, 1 om mijn lichaam voor te bereiden op wat komen zou en 4 om de miskraam op gang te brengen, mocht dit niet gebeuren dan nog een keer 4 tabletten inbrengen.
Daar gingen we dan naar huis met weer een doosje medicatie, maar nu niet met goede hoop, maar met veel verdriet, dit was het dan.
We hielden het weekend vrij, zodat we alle rust en tijd hadden om de miskraam door te maken. Na de eerste tabletten gebeurde er vrij weinig… beetje krampen en wat bloedverlies, maar echt niet veel. had ik het toch wel goed gedaan? Gelijk weer die twijfel. Toch maar even bellen. Ik mocht die avond dan nog de andere 4 tabletten inbrengen. Maar weer gebeurde er vrij weinig. We vierden dat weekend nog sinterklaas, en terwijl heb ik de tabletten ingebracht en gewacht op wat komen zou, ik was zo emotioneel, maar weer gebeurde er vrij weinig, alleen wat buikkrampen.
Ik snapte er niks van.
Lees verder

Hope…

07fbac8bc155637134bdc99e524184b2

Het is inmiddels een week geleden dat wij onze eerste echo hadden.
Donderdag 21 november…
Vol spanning maar met goede hoop rijden we vroeg richting het ziekenhuis, eindelijk is het zover. We moeten even wachten in de wachtkamer…
de spanning neemt steeds meer toe.
Zo spannend om ons tweede wondertje voor het eerst te mogen gaan zien.
Dan worden we geroepen… eindelijk.

“Zullen we eerst maar even gaan kijken, zo spannend na dit traject.” Ja graag….
We kijken naar het scherm, maar zien nog niet veel… even zoeken.
Lees verder

What if…..

e6c9d4372a250873500ee52e6c84ba11
Inmiddels heb ik al veel gesprekken gehad met de therapeut, Mark, familie en vrienden.
Ik wil zo graag de rust krijgen, alles los kunnen laten en echt gaan leven, genieten.
Maar het lukt me niet… ik kan tegenover iedereen doen alsof het goed met me gaat, toneelspelen heb ik de afgelopen jaren goed geleerd. Niemand hoeft te merken dat het niet goed gaat, dus doen we maar door, leuk, gezellig, niks aan de hand.
(Mijn muur is dus nog echt niet afgebroken, en staat nog huizenhoog en sterk.)

Met mijn verstand ga ik bedenken dat ik alle babyspullen moet gaan verkopen, hup alles het huis uit. Het levert zo veel verdriet op, misschien helpt dit om alles los te laten.
Het gaat niet meer, we kunnen niet nog een keer het traject in.
Onze relatie heeft er helaas ook al zo veel mee geleden, dit is niet goed. het voelt niet goed.
Maar hoe kom ik hier ooit goed uit?

In augustus gaan we samen op vakantie naar Ameland, even opladen en uitwaaien.
Tijdens deze vakantie praten we veel. We zijn zo ontzettend dankbaar voor onze Vik.
En genieten daar zo samen…. Ik kan me er in vinden dat we altijd met z’n 3tjes blijven.
Het voelt goed, we zijn compleet. We hebben het gezin waar we zolang alleen maar van konden dromen, het is goed. Deze vakantie doet ons goed.
Nu werken aan onze relatie, die willen we zo graag goed houden, voor ons, voor Vik !!
Het gaat met flinke ups en downs, maar we komen er wel.

Dan wordt het september, ik heb al weer een aantal gesprekken met de therapeut gehad.
Maar er komt ineens een kronkel in mijn hoofd…. een ingeving… een onderbuik gevoel.
“Ik moet nog een keer het traject in, het moet en zal lukken” ik weet het zeker.
Deze komt echt als donderslag bij een heldere hemel…..
Ik dacht dat ik het afgesloten had, of daar toch in ieder geval goed naar op weg was, maar blijkbaar dus toch niet…. maar er is geen mogelijkheid meer toch? Ik besef me ineens dat daar veel onduidelijkheid over bestaat. We zijn zo in ons verdriet opgegaan, we waren leeg, op, klaar met strijden. Maar er zit nu een stemmetje in mijn hoofd, daar moet ik naar luisteren.

Met lood in mijn schoenen ga ik naar Mark….
“Schat, wat zou je ervan vinden als ik toch nog eens naar het ziekenhuis bel, kijken wat er nog mogelijk is voor ons? Ik denk dat we het toch nog een keer moeten proberen, dit gaat hem worden, ik voel het! Lees verder

Here we go again.

1a89da3674781df2b61b8a07f042fca9
Het is inmiddels een hele tijd geleden dat ik hier een bericht heb geplaatst.
Simpelweg omdat ik niet wist wat te schrijven.
Maar er is de laatste maanden veel gebeurd….

Na onze afspraak bij de uroloog en weer wat onderzoeken en gesprekken verder bleek onze enigste optie om een Tese behandeling in combinatie met ICSI te doen.
Dit is niet zo maar iets en heeft zoals bijna alle ingrepen risico’s.
We hebben hier even over na moeten denken en veel gesprekken gevoerd met elkaar en de artsen. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om toch voor de ingreep te gaan.
Onze wens is zo groot, we moeten het proberen, ook om rust in onze koppies te krijgen.
Geen wat als….
We besluiten in overleg met de arts dat dit onze enige en laatste poging gaat zijn.
Nog 1 keer… alles of niets!

Eind 2018 is Mark de Tese behandeling ondergaan. Dit was een heftige en spannende dag. Maar ook het begin van hopelijk iets heel moois.
Uit de TESE operatie hebben ze gelukkig nog wat zaadcellen kunnen vinden.
Zo fijn… al weten we nog niet of ze er daadwerkelijk ook echt iets mee kunnen. Maar dit is al een stap in de goede richting. We wisten dat dit risico er bij hoorde.

Begin 2019 mocht ik starten met de pil en daarna met de spuitjes.
Na weer even een opfriscursus te hebben gekregen van de verpleegkundige, (alles was al weer zo lang geleden!) ging ik vol goede moet aan de gang.
Al snel begon ik weer te merken wat het ook al weer was, pff, die hormonen!!!
Het zetten van de spuitjes ging goed, inmiddels best een pro. Maar die hormonen, daar kan ik maar niet aan wennen. Mijn lijf is niet meer mijn lijf en mijn lontje zo kort…
Ik vond vooral het mentale stuk best zwaar, ook met een peuter in huis, is toch ook weer even anders. Maar hup, doorgaan… het is voor een mooi doel!

De echo’s gaan goed en al snel is het moment van de punctie daar…
Jeetje wat zag ik daar tegenop… gelukkig merkt de arts dat ik het lastig vind en ik krijg een slaappil mee naar huis, zodat ik de nacht ervoor goed kan slapen. Zo fijn dat ze meedenken.
De dag van de punctie is spannend, zijn er voldoende goede eicellen en ook heel belangrijk, hoe is de kwaliteit van het zaad. We mogen na de behandeling even bijkomen en wachten op de uitslagen, jeetje zo zenuwslopend!!!

Helaas valt het aantal eicellen flink tegen, balen. Maar er zijn er wel voldoende om de ICSI mee te doen, dus daar houden we maar aan vast.
De kwaliteit van het zaad is helaas ook niet wat we gehoopt hadden, maar ze gaan het proberen. We horen op de dag van de terugplaatsing of het gelukt is om een mooi embryo te maken en hopelijk nog wat meer om in te vriezen.

Het zijn spannende wachtdagen…
Maar we worden gelukkig niet gebeld, dus er ligt een mooi embryo op ons te wachten om teruggeplaatst te worden. wow, het is zover, hier hebben we alles weer voor gedaan.
In het ziekenhuis verteld de arts ons dat ze heel veel moeite hebben gehad om een mooi embryo te maken. De kwaliteit viel behoorlijk tegen. Met pijn en moeite hebben ze het toch voor elkaar gekregen om 2 embryo’s te maken. Een heel stuk minder dan we gewend zijn, maar zo fijn dat dit gelukt is, hebben we alles niet voor niks gedaan.
We gaan er helemaal voor en hopen op het beste!! De terugplaatsing gaat goed, het embryo zit weer veilig in mijn buik, nu maar duimen!
Wat ben je welkom kleintje, blijf maar lekker warm en fijn bij ons!
Lees verder

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 2)

hope

We hebben er de hele week een heel goed gevoel over. Het voelt goed, dit zou zo maar eens waar kunnen zijn, een broertje of zusje voor Vik. Stiekem fantaseren we er al een beetje over. Hoe leuk & bijzonder zou dat zijn? Nog een klein wonder?
Maar aan de andere kant weten we ook dat het ‘te mooi om waar te zijn’ is.
Echt heel veel geluk hebben we in deze niet altijd gehad, maar toch blijven we altijd positief. We weten immers ook dat het wel kan. Dat helpt ons ook wel om de hoop te houden. Ondanks dat het zo goed voelde en we er veel vertrouwen in hadden,
gaat het helaas naar een goede week toch weer mis.

Ik ben op het werk en merk dat het misgaat. Wat een ontlading, zo veel verdriet, leegte, pijn, ik voel alles door elkaar. Ik wil naar huis, bij mijn gezin zijn. Zo fijn dat dit op deze momenten mogelijk is. Die avond zijn we met ons gezinnetje samen, we huilen, praten, gewoon even samen zijn.
Het besef dat dit onze laatste cryo was komt hard aan, dit was het.
Als we nu nog een tweede kindje willen, zullen we weer van voor af aan beginnen.
Een heel nieuw traject vol met spanningen, pijn, spuitjes, hormonen, verdriet, hoop en angst. We hadden zo gehoopt dat ons het hele traject nog een keer bespaart zou blijven.
Verdriet, boosheid, angst, het voelt ook als een soort falen, waarom willen de embryo’s toch steeds niet innestelen?
Wat was het mooi geweest als we zwanger waren geworden via deze cryo’s, de soort tweeling broertjes/zusjes van Vik. Dit was zo bijzonder geweest en fijn natuurlijk.

Lees verder

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 1)

984db550eed623d31e0a22a84ce80032
Het is begin 2017, onze zoon Vik wordt bijna 1 jaar, jeetje wat is het eerste jaar snel gegaan. Ik herinner me als de dag van gisteren dat hij geboren werd, dat eerste huiltje, de eerste keer dat we je zagen, het is en blijft zo bijzonder. Wat zouden we dat nog graag een keer meemaken.
Mark en ik beginnen langzaam weer te denken en praten over een tweede kindje.
Nooit hadden we gedacht hier over na te kunnen denken, we zijn immers zo gezegend met een gezonde zoon. Dit had ook heel anders kunnen verlopen, daar zijn we ons heel erg van bewust.
Maar hoe mooi en bijzonder zou het zijn om Vik een broertje of zusje te kunnen geven.
Het idee alleen al maakt ons zo trots en blij.

We hebben nog 4 cryo’s die op ons liggen te wachten in het ziekenhuis, uit de vorige ICSI behandeling, dezelfde als waar Vik uit onstaan is. Hoe bijzonder zou dat zijn?
Eerst hebben we een verwijzing van de huisarts nodig, voelt vreemd, maar als de regels zo zijn, dan is het zo. Ik bel de huisarts en vertel dat we voor een tweede kindje willen gaan. Gelijk stuurt hij een verwijsbrief door naar de afdeling fertiliteit. Al snel worden we gebeld en mogen we starten met de eerste cryo poging, zo fijn!
Lees verder

Never give up Hope!

14713588_10210408990079436_2832280631017775219_n

Week van de vruchtbaarheid

Het is alweer een tijdje geleden, maar ik vond dit toch wel echt een moment om weer eens een blog te schrijven.

Komende week is het de week van de vruchtbaarheid. (31 Okt- 6 Nov)
Tijdens deze week word er aandacht gevraagd voor de (nog onvervulde) kinderwens.
Wat doet dit met jou en je omgeving. Door over dit onderwerp te praten, willen we proberen om het taboe rondom vruchtbaarheidsproblemen weg te halen. Helaas rust er nog steeds een taboe rond dit onderwerp. Inmiddels zijn het in Nederland 1 op de 6 stellen die dealen met vruchtbaarheidsproblemen, wat enorm veel is.
Jammer, daarom dat er nog steeds een taboe op rust.
Het zou zo veel beter zijn om openheid te krijgen.

14732162_1246158708763355_2022907216647871580_n

 

Zelf zijn wij altijd heel open over onze reis…
Lees verder

From the outside looking in…

IMG_5176

Vaak heb ik al geschreven over hoe wij zelf onze “fertiliteits reis” hebben ervaren.
Hoe het voor ons was en waar en hoe wij ergens weer de hoop & het geloof vandaan haalde… Het verhaal vanaf de binnenkant…
Maar hoe is het als je van de “buitenkant” mee kijkt?

Ik vroeg mijn tante een stukje te schrijven over hoe zij onze reis ervaren heeft en hoe het is om van dichtbij een koppel met vruchtbaarheidsproblemen te volgen.

Het is een mooi stuk geworden, heel dankbaar!
Hier volgt het stukje geschreven door Adrienne Mathijssen.
Lees verder

Don’t be ashamed of your story, it wil inspire others

153814e3446b8c5ea2169960945d8b9d
Zullen we er voor gaan schat?!
Dit zeiden mijn man en ik 3,5 jaar geleden tegen elkaar. We hadden samen een grote droom, een kindje van ons samen, dat zou ons mooie leventje helemaal compleet maken.
 Zonder over enige problemen na te denken stopte ik met de pil en begonnen we aan onze reis. 
(niet wetende dat deze wel eens wat langer zou kunnen gaan duren)
Na een aantal keer proberen nog geen resultaat, maar we wisten dat het ‘ontpillen’ lang zou kunnen duren, dus zochten daar niets achter. Het komt vanzelf wel een keer goed.

Tot het voor ons gevoel toch niet meer goed voelde… We hadden sterk het gevoel dat er iets mis was, en dit was ook zo! Het is fijn dat we er op tijd achter kwamen en al vrij snel naar de fertiliteit afdeling mochten om alles na te laten kijken.
Onderzoeken hier en daar… Tot die ene dag… De dag die we nooit meer gaan vergeten. De uitslag: 
Zwanger worden zou niet zo makkelijk worden… We hebben hulp nodig. 
Deze dag voelt aan de ene kant al zoooo lang geleden, maar aan de andere kant voelt het ook als gisteren dat we daar samen zaten en ons lot te horen kregen.

Lees verder