Hope…

07fbac8bc155637134bdc99e524184b2

Het is inmiddels een week geleden dat wij onze eerste echo hadden.
Donderdag 21 november…
Vol spanning maar met goede hoop rijden we vroeg richting het ziekenhuis, eindelijk is het zover. We moeten even wachten in de wachtkamer…
de spanning neemt steeds meer toe.
Zo spannend om ons tweede wondertje voor het eerst te mogen gaan zien.
Dan worden we geroepen… eindelijk.

“Zullen we eerst maar even gaan kijken, zo spannend na dit traject.” Ja graag….
We kijken naar het scherm, maar zien nog niet veel… even zoeken.
Lees verder

What if…..

e6c9d4372a250873500ee52e6c84ba11
Inmiddels heb ik al veel gesprekken gehad met de therapeut, Mark, familie en vrienden.
Ik wil zo graag de rust krijgen, alles los kunnen laten en echt gaan leven, genieten.
Maar het lukt me niet… ik kan tegenover iedereen doen alsof het goed met me gaat, toneelspelen heb ik de afgelopen jaren goed geleerd. Niemand hoeft te merken dat het niet goed gaat, dus doen we maar door, leuk, gezellig, niks aan de hand.
(Mijn muur is dus nog echt niet afgebroken, en staat nog huizenhoog en sterk.)

Met mijn verstand ga ik bedenken dat ik alle babyspullen moet gaan verkopen, hup alles het huis uit. Het levert zo veel verdriet op, misschien helpt dit om alles los te laten.
Het gaat niet meer, we kunnen niet nog een keer het traject in.
Onze relatie heeft er helaas ook al zo veel mee geleden, dit is niet goed. het voelt niet goed.
Maar hoe kom ik hier ooit goed uit?

In augustus gaan we samen op vakantie naar Ameland, even opladen en uitwaaien.
Tijdens deze vakantie praten we veel. We zijn zo ontzettend dankbaar voor onze Vik.
En genieten daar zo samen…. Ik kan me er in vinden dat we altijd met z’n 3tjes blijven.
Het voelt goed, we zijn compleet. We hebben het gezin waar we zolang alleen maar van konden dromen, het is goed. Deze vakantie doet ons goed.
Nu werken aan onze relatie, die willen we zo graag goed houden, voor ons, voor Vik !!
Het gaat met flinke ups en downs, maar we komen er wel.

Dan wordt het september, ik heb al weer een aantal gesprekken met de therapeut gehad.
Maar er komt ineens een kronkel in mijn hoofd…. een ingeving… een onderbuik gevoel.
“Ik moet nog een keer het traject in, het moet en zal lukken” ik weet het zeker.
Deze komt echt als donderslag bij een heldere hemel…..
Ik dacht dat ik het afgesloten had, of daar toch in ieder geval goed naar op weg was, maar blijkbaar dus toch niet…. maar er is geen mogelijkheid meer toch? Ik besef me ineens dat daar veel onduidelijkheid over bestaat. We zijn zo in ons verdriet opgegaan, we waren leeg, op, klaar met strijden. Maar er zit nu een stemmetje in mijn hoofd, daar moet ik naar luisteren.

Met lood in mijn schoenen ga ik naar Mark….
“Schat, wat zou je ervan vinden als ik toch nog eens naar het ziekenhuis bel, kijken wat er nog mogelijk is voor ons? Ik denk dat we het toch nog een keer moeten proberen, dit gaat hem worden, ik voel het! Lees verder

Here we go again.

1a89da3674781df2b61b8a07f042fca9
Het is inmiddels een hele tijd geleden dat ik hier een bericht heb geplaatst.
Simpelweg omdat ik niet wist wat te schrijven.
Maar er is de laatste maanden veel gebeurd….

Na onze afspraak bij de uroloog en weer wat onderzoeken en gesprekken verder bleek onze enigste optie om een Tese behandeling in combinatie met ICSI te doen.
Dit is niet zo maar iets en heeft zoals bijna alle ingrepen risico’s.
We hebben hier even over na moeten denken en veel gesprekken gevoerd met elkaar en de artsen. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om toch voor de ingreep te gaan.
Onze wens is zo groot, we moeten het proberen, ook om rust in onze koppies te krijgen.
Geen wat als….
We besluiten in overleg met de arts dat dit onze enige en laatste poging gaat zijn.
Nog 1 keer… alles of niets!

Eind 2018 is Mark de Tese behandeling ondergaan. Dit was een heftige en spannende dag. Maar ook het begin van hopelijk iets heel moois.
Uit de TESE operatie hebben ze gelukkig nog wat zaadcellen kunnen vinden.
Zo fijn… al weten we nog niet of ze er daadwerkelijk ook echt iets mee kunnen. Maar dit is al een stap in de goede richting. We wisten dat dit risico er bij hoorde.

Begin 2019 mocht ik starten met de pil en daarna met de spuitjes.
Na weer even een opfriscursus te hebben gekregen van de verpleegkundige, (alles was al weer zo lang geleden!) ging ik vol goede moet aan de gang.
Al snel begon ik weer te merken wat het ook al weer was, pff, die hormonen!!!
Het zetten van de spuitjes ging goed, inmiddels best een pro. Maar die hormonen, daar kan ik maar niet aan wennen. Mijn lijf is niet meer mijn lijf en mijn lontje zo kort…
Ik vond vooral het mentale stuk best zwaar, ook met een peuter in huis, is toch ook weer even anders. Maar hup, doorgaan… het is voor een mooi doel!

De echo’s gaan goed en al snel is het moment van de punctie daar…
Jeetje wat zag ik daar tegenop… gelukkig merkt de arts dat ik het lastig vind en ik krijg een slaappil mee naar huis, zodat ik de nacht ervoor goed kan slapen. Zo fijn dat ze meedenken.
De dag van de punctie is spannend, zijn er voldoende goede eicellen en ook heel belangrijk, hoe is de kwaliteit van het zaad. We mogen na de behandeling even bijkomen en wachten op de uitslagen, jeetje zo zenuwslopend!!!

Helaas valt het aantal eicellen flink tegen, balen. Maar er zijn er wel voldoende om de ICSI mee te doen, dus daar houden we maar aan vast.
De kwaliteit van het zaad is helaas ook niet wat we gehoopt hadden, maar ze gaan het proberen. We horen op de dag van de terugplaatsing of het gelukt is om een mooi embryo te maken en hopelijk nog wat meer om in te vriezen.

Het zijn spannende wachtdagen…
Maar we worden gelukkig niet gebeld, dus er ligt een mooi embryo op ons te wachten om teruggeplaatst te worden. wow, het is zover, hier hebben we alles weer voor gedaan.
In het ziekenhuis verteld de arts ons dat ze heel veel moeite hebben gehad om een mooi embryo te maken. De kwaliteit viel behoorlijk tegen. Met pijn en moeite hebben ze het toch voor elkaar gekregen om 2 embryo’s te maken. Een heel stuk minder dan we gewend zijn, maar zo fijn dat dit gelukt is, hebben we alles niet voor niks gedaan.
We gaan er helemaal voor en hopen op het beste!! De terugplaatsing gaat goed, het embryo zit weer veilig in mijn buik, nu maar duimen!
Wat ben je welkom kleintje, blijf maar lekker warm en fijn bij ons!
Lees verder

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 2)

hope

We hebben er de hele week een heel goed gevoel over. Het voelt goed, dit zou zo maar eens waar kunnen zijn, een broertje of zusje voor Vik. Stiekem fantaseren we er al een beetje over. Hoe leuk & bijzonder zou dat zijn? Nog een klein wonder?
Maar aan de andere kant weten we ook dat het ‘te mooi om waar te zijn’ is.
Echt heel veel geluk hebben we in deze niet altijd gehad, maar toch blijven we altijd positief. We weten immers ook dat het wel kan. Dat helpt ons ook wel om de hoop te houden. Ondanks dat het zo goed voelde en we er veel vertrouwen in hadden,
gaat het helaas naar een goede week toch weer mis.

Ik ben op het werk en merk dat het misgaat. Wat een ontlading, zo veel verdriet, leegte, pijn, ik voel alles door elkaar. Ik wil naar huis, bij mijn gezin zijn. Zo fijn dat dit op deze momenten mogelijk is. Die avond zijn we met ons gezinnetje samen, we huilen, praten, gewoon even samen zijn.
Het besef dat dit onze laatste cryo was komt hard aan, dit was het.
Als we nu nog een tweede kindje willen, zullen we weer van voor af aan beginnen.
Een heel nieuw traject vol met spanningen, pijn, spuitjes, hormonen, verdriet, hoop en angst. We hadden zo gehoopt dat ons het hele traject nog een keer bespaart zou blijven.
Verdriet, boosheid, angst, het voelt ook als een soort falen, waarom willen de embryo’s toch steeds niet innestelen?
Wat was het mooi geweest als we zwanger waren geworden via deze cryo’s, de soort tweeling broertjes/zusjes van Vik. Dit was zo bijzonder geweest en fijn natuurlijk.

Lees verder

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 1)

984db550eed623d31e0a22a84ce80032
Het is begin 2017, onze zoon Vik wordt bijna 1 jaar, jeetje wat is het eerste jaar snel gegaan. Ik herinner me als de dag van gisteren dat hij geboren werd, dat eerste huiltje, de eerste keer dat we je zagen, het is en blijft zo bijzonder. Wat zouden we dat nog graag een keer meemaken.
Mark en ik beginnen langzaam weer te denken en praten over een tweede kindje.
Nooit hadden we gedacht hier over na te kunnen denken, we zijn immers zo gezegend met een gezonde zoon. Dit had ook heel anders kunnen verlopen, daar zijn we ons heel erg van bewust.
Maar hoe mooi en bijzonder zou het zijn om Vik een broertje of zusje te kunnen geven.
Het idee alleen al maakt ons zo trots en blij.

We hebben nog 4 cryo’s die op ons liggen te wachten in het ziekenhuis, uit de vorige ICSI behandeling, dezelfde als waar Vik uit onstaan is. Hoe bijzonder zou dat zijn?
Eerst hebben we een verwijzing van de huisarts nodig, voelt vreemd, maar als de regels zo zijn, dan is het zo. Ik bel de huisarts en vertel dat we voor een tweede kindje willen gaan. Gelijk stuurt hij een verwijsbrief door naar de afdeling fertiliteit. Al snel worden we gebeld en mogen we starten met de eerste cryo poging, zo fijn!
Lees verder

Never give up Hope!

14713588_10210408990079436_2832280631017775219_n

Week van de vruchtbaarheid

Het is alweer een tijdje geleden, maar ik vond dit toch wel echt een moment om weer eens een blog te schrijven.

Komende week is het de week van de vruchtbaarheid. (31 Okt- 6 Nov)
Tijdens deze week word er aandacht gevraagd voor de (nog onvervulde) kinderwens.
Wat doet dit met jou en je omgeving. Door over dit onderwerp te praten, willen we proberen om het taboe rondom vruchtbaarheidsproblemen weg te halen. Helaas rust er nog steeds een taboe rond dit onderwerp. Inmiddels zijn het in Nederland 1 op de 6 stellen die dealen met vruchtbaarheidsproblemen, wat enorm veel is.
Jammer, daarom dat er nog steeds een taboe op rust.
Het zou zo veel beter zijn om openheid te krijgen.

14732162_1246158708763355_2022907216647871580_n

 

Zelf zijn wij altijd heel open over onze reis…
Lees verder

From the outside looking in…

IMG_5176

Vaak heb ik al geschreven over hoe wij zelf onze “fertiliteits reis” hebben ervaren.
Hoe het voor ons was en waar en hoe wij ergens weer de hoop & het geloof vandaan haalde… Het verhaal vanaf de binnenkant…
Maar hoe is het als je van de “buitenkant” mee kijkt?

Ik vroeg mijn tante een stukje te schrijven over hoe zij onze reis ervaren heeft en hoe het is om van dichtbij een koppel met vruchtbaarheidsproblemen te volgen.

Het is een mooi stuk geworden, heel dankbaar!
Hier volgt het stukje geschreven door Adrienne Mathijssen.
Lees verder

Don’t be ashamed of your story, it wil inspire others

153814e3446b8c5ea2169960945d8b9d
Zullen we er voor gaan schat?!
Dit zeiden mijn man en ik 3,5 jaar geleden tegen elkaar. We hadden samen een grote droom, een kindje van ons samen, dat zou ons mooie leventje helemaal compleet maken.
 Zonder over enige problemen na te denken stopte ik met de pil en begonnen we aan onze reis. 
(niet wetende dat deze wel eens wat langer zou kunnen gaan duren)
Na een aantal keer proberen nog geen resultaat, maar we wisten dat het ‘ontpillen’ lang zou kunnen duren, dus zochten daar niets achter. Het komt vanzelf wel een keer goed.

Tot het voor ons gevoel toch niet meer goed voelde… We hadden sterk het gevoel dat er iets mis was, en dit was ook zo! Het is fijn dat we er op tijd achter kwamen en al vrij snel naar de fertiliteit afdeling mochten om alles na te laten kijken.
Onderzoeken hier en daar… Tot die ene dag… De dag die we nooit meer gaan vergeten. De uitslag: 
Zwanger worden zou niet zo makkelijk worden… We hebben hulp nodig. 
Deze dag voelt aan de ene kant al zoooo lang geleden, maar aan de andere kant voelt het ook als gisteren dat we daar samen zaten en ons lot te horen kregen.

Lees verder

Looking back, going forward…

4e96dd95766a44e8e1a75a4f927a8805

Inmiddels is onze droom werkelijkheid geworden en mogen wij vol trots zeggen dat we al bijna 14 weken zwanger zijn van ons 1e wondertje…
Wij zijn natuurlijk helemaal in de zevende hemel en zo intens gelukkig dat ons wondertje ons gegund is… Toch blijft het lastig om helemaal uit de “Fertiliteit bubbel” te komen. We hebben inmiddels afscheid genomen van de afdeling voortplantingsgeneeskunde, maar toch zullen wij onze reis daar nooit vergeten.

In 2013 zijn wij terecht gekomen in de vreemde wereld van vruchtbaarheidsbehandelingen! Onderzoeken hier, testjes daar, bloedprikken hier en gesprekken daar… heen en weer tussen verdriet, hoop, blijheid en teleurstellingen.
Ik weet het allemaal nog als de dag van gister! 

Het is me nog vreemd om “gewoon” gezellig over mijn zwangerschap te praten, ik voel me nog altijd een beetje ongemakkelijk… dit komt (denk ik) doordat ik zo gewend was om liever niet over zwangerschappen, baby’s enz. te praten. 
Hier werd ik vaak zo verdrietig van. Gelukkig gaat het al steeds beter & vind ik het super leuk om bezig te zijn met alles wat komt kijken bij onze zwangerschap!
Toch voel bij ieder blij woord wat de wens mama’s en papa’s kunnen voelen … Ik voel de pijn en de eenzaamheid die bij vruchtbaarheidstrajecten komt kijken. Er is maar 1 ding wat zij en wij maar al te graag willen… en voor sommige lijkt dit nog zo ver weg en voelt het als een oneindige, eenzame strijd!
Mij heeft het altijd erg geholpen om toch zo positief mogelijk in het traject te blijven staan, hoe verdrietig, boos of teleurgesteld wij dan ook waren, ik probeerde altijd iets positiefs op te pakken zodat we weer door konden & samen sterk stonden.
En ook al voelt het als een eenzame strijd, weet dat je echt nooit alleen bent!
Blijf altijd in je dromen geloven!!

We weten dit maar al te goed… nooit hadden we durven dromen dat er nu een klein wondertje in mijn buik aan het groeien is! Woorden kunnen niet beschrijven hoe intens gelukkig wij ons nu voelen!
(nu hoor ik je al zeggen: “lekker makkelijk praten, ze is nu zwanger!!”) 
Dit zou ik ook gezegd kunnen hebben, maar weet dat het echt niet makkelijk praten is… 
Wij zullen altijd blijven onthouden hoe veel pijn en teleurstelling dit traject gebracht heeft, maar nu vooral ook heel veel geluk & blijheid. “Looking back, going forward!”
Wij zullen voor altijd dankbaar zijn voor de mogelijkheden die fertiliteit artsen ons hebben geboden. En we genieten nu vooral van deze bijzondere tijd… ook al is en blijft het enorm spannend!;-)

Herkend iemand dit gevoel? Dat je nooit echt helemaal uit de “fertiliteit” bubbel komt…

Never give up hope… miracles happen every day!

897b11f24b3f38d5b42288701725610f

You are not alone

niaw-banner

Gisteren is in Amerika de National infertility awareness week gestart.
In deze week willen ze aandacht vragen voor onvruchtbaarheid en verminderde vruchtbaarheid. Het thema dit jaar is ‘You are not alone!’
Met dit thema willen ze laten zien dat je niet alleen bent in je infertility journey. Dat je hulp kan zoeken bij support groups, en erover kan praten met vrienden en familie. “Don’t be ashamed of your story, it will inspire others!”
1 op de 8 koppels heeft te maken met verminderde vruchtbaarheid, je bent dus zeker niet alleen. Al voelt dit wel zo, infertiliteit kan vaak een eenzaam gevoel geven, het gevoel dat je er niet bij hoort. Het is voor de meeste ook moeilijk te begrijpen hoe het voelt. Het is ook erg lastig uit te leggen.

Eenzaam, oneerlijk, boos, verdrietig, onbegrip… dat zijn een aantal gevoelens die voor ons bij deze reis vaak om de hoek komen kijken. Waarom??? Dit vragen wij ons heel vaak af. 
Zelf vind ik het soms prettig om mijn verhaal te doen, het is niet niks, en alles opkroppen is voor mij niet goed. 
Niet voor niks hebben we vorig jaar een maatschappelijk werker en een psycholoog gesproken. Het is een heftig onderwerp, wat heel je leven gaat beheersen. We staan er mee op en gaan er mee naar bed. Dan heb ik het nog niet eens over de hormonen die ook nog eens mee spelen.
Mentaal is het een zware strijd, veel teleurstellingen, en aanpassingen, heftig is het! 
Soms is het zinnetje `Je bent niet alleen` gewoon even fijn om te horen.

We proberen nu ons leventje weer op te pakken, al valt dit niet altijd mee.
Je kan het toch nooit echt helemaal los laten. Een gezinnetje is wat we zo graag willen, en daar zullen we wat voor moeten doen, dat weten we. We geven zeker niet op, we zullen er alles aan doen.
Maar voor nu gaat dat gewoon even niet, het is even te veel, te heftig. We hebben te veel teleurstellingen gehad en hebben even rust en ruimte nodig. Tijd voor elkaar, samen genieten van alles wat we wel hebben!
Het is zo makkelijk om jezelf te verliezen in iets wat er niet is, maar waarvan je ook niet weet of het er ooit zal komen, het is onzeker! We zouden elke dag kunnen huilen, maar dat brengt ons ook nergens, dat weet ik. Maar soms kan een potje huilen gewoon even lekker zijn!;-)

Er zal een moment komen dat we er weer helemaal klaar voor zijn, en als dat moment komt, zullen we er voor de volle 100% voor gaan! We geven onze droom nog niet op!

The best thing to hold onto in life is each other!
But we will also hold on to our dream!

il_340x270.640878261_c6kt

You are not alone…

591797